Γράφει η Ντιάνα Τσερβονίδου
Διευθύντρια Σύνταξης
Δημοσιογράφος
Κάθε μέρα που περνά, χάνουμε λίγο από τον πραγματικό, τον αυθεντικό εαυτό μας. Όχι απότομα, ούτε με θόρυβο — αλλά σχεδόν ανεπαίσθητα, σαν μια αργή φθορά που δεν γίνεται αντιληπτή τη στιγμή που συμβαίνει. Και πριν το καταλάβουμε, έχουμε ήδη γίνει κάτι διαφορετικό από αυτό που ήμασταν χθες.
Η αλλαγή αυτή δεν φαίνεται στις μεγάλες αποφάσεις, αλλά στις μικρές καθημερινές μας υποχωρήσεις. Στο «δεν πειράζει» που λέμε όλο και πιο συχνά. Στις στιγμές που βάζουμε στην άκρη τα πραγματικά μας «θέλω», για να προλάβουμε τα «πρέπει» των άλλων. Έτσι διαμορφώνεται, σιωπηλά, μια κοινωνία ανθρώπων που τρέχουν συνεχώς, αλλά σπάνια αναρωτιούνται προς τα πού. Που μετρούν την αξία τους με βάση την απόδοση και όχι την ουσία. Που έμαθαν να αντέχουν τα πάντα — εκτός από το να σταματούν και να αναρωτιούνται για τα σημαντικά της ζωής.
Ανάμεσα σε δουλειά, υποχρεώσεις και άγχος, ο χρόνος μοιάζει πάντα λίγος. Η μέρα ξεκινά βιαστικά και τελειώνει κουρασμένα. Το κινητό γεμίζει υπενθυμίσεις, οι εκκρεμότητες διογκώνονται και συχνά μας πνίγουν, ενώ η ξεκούραση μετατρέπεται σε μια σύντομη παύση πριν από την επόμενη επανάληψη. Ακόμη κι όταν σταματάμε, το μυαλό συνεχίζει να τρέχει στις αόρατες διαδρομές που έχει χαράξει — διαδρομές που, τις περισσότερες φορές, δεν οδηγούν πουθενά.
Στην πορεία της ζωής μας, μαθαίνουμε να λειτουργούμε μηχανικά. Να ανταποκρινόμαστε, να προσαρμοζόμαστε, να αντέχουμε. Καθώς οι ανάγκες αυξάνονται και οι απαιτήσεις μεγαλώνουν, εμείς τρέχουμε να τις καλύψουμε — όχι επειδή το επιλέξαμε συνειδητά, αλλά επειδή έτσι έχει διαμορφωθεί η καθημερινότητά μας.
Και κάπου εκεί, σχεδόν αθόρυβα, το όνειρο που κάποτε μας κινητοποιούσε αρχίζει να ξεθωριάζει. Όχι γιατί έπαψε να έχει σημασία, αλλά γιατί δεν βρίσκει πια χώρο να μετουσιωθεί σε πράξη. Αναβάλλεται για «αργότερα», μέχρι που το «αργότερα» μετατρέπεται σε μια αόριστη κουκκίδα σε ένα μακρινό μέλλον — ένα μέλλον που διαρκώς απομακρύνεται.
Δεν πρόκειται μόνο για μια ατομική εμπειρία. Είναι μια συλλογική πραγματικότητα. Άνθρωποι που γεμίζουν τη μέρα τους μέχρι το τελευταίο λεπτό, αλλά δυσκολεύονται να πουν αν αυτό που ζουν τους εκφράζει πραγματικά. Που μετρούν την αξία τους με βάση το πόσα προλαβαίνουν, όχι με το πώς νιώθουν όσο ζουν.
Ίσως το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι αλλάζουμε — η αλλαγή είναι αναπόφευκτη. Είναι ότι αλλάζουμε χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Ότι απομακρυνόμαστε από τον πραγματικό μας εαυτό, χωρίς ποτέ να σταματάμε για να τον φροντίσουμε.
Κάθε μέρα που περνά δεν είναι απλώς μια μέρα που φεύγει. Είναι μια μέρα που μας μετατοπίζει, λίγο – λίγο, μακριά από αυτό που είμαστε.
Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν μπορούμε να επιστρέψουμε σε αυτό που ήμασταν. Το ερώτημα είναι, αν προλαβαίνουμε να θυμηθούμε ποιοι ήμασταν, πριν το ξεχάσουμε εντελώς…