Δημήτρης Γκαγκαλίδης
Εκπαιδευτικός
Η γειτονιά του Μάνου Χατζιδάκη…. στην Ξάνθη
Εδώ μας έτυχε να γεννηθεί. Στην Ξάνθη. Κι έκανε πολλά στη ζωή του. Κι άφησε πίσω περισσότερα. Κι είναι αλήθεια ότι η Ξάνθη χειρίστηκε διαχρονικά το μετά (τουλάχιστον ότι της αφορά), με αξιοπρέπεια, ευπρεπή προσέγγιση, ποιότητα. Δεν εμπορευματοποιήθηκε, δεν εκφυλίστηκε, δεν παρασύρθηκε. Το σύντομο πέρασμα του Μ. Χατζιδάκη (είναι αλήθεια μικρό) αντιμετωπίστηκε όπως έπρεπε από τη γενέτειρα πόλη του.
Με φεστιβάλ μουσικής, με αισθητικές εκδηλώσεις, με προσκλήσεις και προσελεύσεις ατόμων που αρμόζουν. Με ποιότητα διάχυτη στην ατμόσφαιρα. Και με μια υποδειγματική, λιτή κι απέριττη -πλην όμως αρχοντική- ανακαίνιση του κτιρίου (grand masion, Ισαάκ Ντανιέλ) όπου και στέγασε την οικογένεια του.
Τριγύρω δημιουργήθηκε σήμερα η “Γειτονιά του Μάνου Χατζιδάκη”. Ότι υπάρχει “λούζεται” απ’ την καλλιτεχνική αύρα, απ’ το πέρασμα του. Θέλοντας και μη. Τα cafe bar είναι υπό την σκέψη του (βλ. φωτο “Κασετόφωνο”). Το πλακόστρωτο της οδού Βενιζέλου, τ΄ αρχοντικά, η εκκλησιά του Αι Βλάσση, ο παραδοσιακός φούρνος της γειτονιάς, τα ταβερνάκια, το βιβλιοπωλείο – όνειρο, το παλιό ορφανοτροφείο…
Είναι θέμα χρόνου, στο μέλλον, να ομορφαίνει κι άλλο, να μεγαλώσει, να τραβήξει βλέμματα, κόσμο, τουρίστες, Ξανθιώτες. Να είμαστε περήφανοι και να καμαρώνουμε για ότι καλό έχουμε…
Χαράλαμπος Ευστρατίου
Δημοτικός Σύμβουλος
Κινούμενος στην Νέα Εγνατία Οδό, είδα έναν δρόμο που σε πολλά σημεία δεν θυμίζει σύγχρονο αυτοκινητόδρομο, αλλά έναν παραμελημένο άξονα χωρίς την απαραίτητη συντήρηση.
Και όμως…
Για τους δρόμους της Ξάνθης διαμαρτυρόμαστε.
Για την Εγνατία Οδό, που τη πληρώνουμε καθημερινά με διόδια; Σιωπή…
Γιατί δύο μέτρα και δύο σταθμά; Γιατί δεν απαιτούμε το ίδιο από όλους;
Ίσως, τελικά, το ζήτημα δεν είναι μόνο η κατάσταση των δρόμων, αλλά και η συνέπεια στη διεκδίκηση. Αν θέλουμε πραγματικά καλύτερες υποδομές, οφείλουμε να είμαστε το ίδιο απαιτητικοί και αντικειμενικοί απέναντι σε όλους τους αρμόδιους φορείς.
Είτε πρόκειται για τον Δήμο (ο οποίος ήδη έχει εξαγγείλει την ασφαλτόστρωση μεγάλου μέρους της πόλης), είτε για τη διαχείριση ενός εθνικού οδικού δικτύου που πληρώνουμε καθημερινά.
Δημήτριος Κασαπίδης
Συγγραφέας, Ιστορικός
Στις Δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα, λένε οι παλαιοί κοινοβουλευτικοί. Πάντα υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, αρκεί να βρεθεί ο κατάλληλος άνθρωπος. Μια διαπίστωση που είναι επίκαιρη και λόγω της ημέρας αλλά και λόγω του διεφθαρμένου πολιτικού μας συστήματος.
Κώστας Ζαγναφέρης
Πρώην Αντιπεριφερειάρχης
21/04/ 1967 ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ…
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος έχουν αρχίσει οι αναφορές στο διαδίκτυο για την θλιβερή επέτειο.
Υπάρχουν οι γραφικοί νοσταλγοί της επταετίας, που με διάφορα χιλιοειπωμένα, ανιστόρητα και φαιδρά επιχειρήματα “κλισέ ” προσπαθούν να αποδείξουν την αναγκαιότητα και την χρησιμότητα της.
Υπάρχει και η άλλη κατηγορία. Αυτοί που περιμένουν την ευκαιρία να επιτεθούν κατά πάντων. Με έξαρση αριστεροσύνης, επαναστατικότητας άκρατου δήθεν πατριωτισμού αλλά με ανιστόρητες και αυτοί αναφορές
Χωρίς ίχνος κριτικής στην μετά το 1974 συμπεριφορά τους.
Παρά τη “ποιητική αδεία ” περί δημοκρατικών συναισθημάτων, και αντιστασιακής συμπεριφοράς του Ελληνικού λαού, η αλήθεια είναι πικρή. Η πλειοψηφία του κόσμου έστω και παθητικά απεδέχθη το καθεστώς. Ενώ στην ύπαιθρο υπήρξε μεγάλο ποσοστό υποστηρικτών. Οι σποραδικές αντιστάσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Οι μεγαλύτερες πολιτικές καριέρες μετά το 1974 κτίστηκαν στο όνομα της αντίστασης και της ” αντίστασης “.Οι περισσότεροι έκτισαν ένα μύθο γύρω από το όνομα τους, με την βοήθεια πάντα του τύπου, που καμία σχέση δεν είχε με την πραγματικότητα εκτός της συνεργασίας με την χούντα των συνταγματαρχών.
Τέλος υπάρχει και η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, ειδικότερα των γεννηθέντων μετά το 1980, όπου η επέτειος τους αφήνει παγερά αδιάφορους
Όχι μόνο ως επέτειο αλλά ούτε ως γεγονός την γνωρίζει. Προφανώς και με άλλα σημαντικά γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας μας.
Από τι προέρχεται η άγνοια έως αδιαφορία για το πραξικόπημα είναι εύκολο να εξηγηθεί
Εκείνο που δημιουργεί ερωτήματα είναι αν αυτή η άγνοια που μετατρέπεται σε λήθη είναι προς όφελος τής κοινωνίας.
Ιστορικά και διαχρονικά η επταετία μετά την μεταπολίτευση εξακολουθεί να είναι το αίτιο δημιουργίας όλων των απόνερων και κακοδαιμονιών της Δημοκρατίας.
Όλες οι παρεκτροπές της εννόμου τάξεως, η αναξιοκρατία, οι δήθεν επαναστατικές ασκήσεις, συμπεριφορές, εύκολοι χαρακτηρισμοί και εκμαυλισμοί συνειδήσεων εξακολουθούν να έχουν αναφορά σε εκείνη την περίοδο.
Τέλος η επταετία είναι η γενεσιουργός αιτία όλων των καρκινωμάτων με τα οποία φόρτωσε η διχαστική αριστερά την συντηρητική παράταξη η οποία όπως πάντα αντέδρασε φοβικά και ενοχικά. Φορτώνουν με ανομήματα της χούντας μετά σχεδόν εξήντα χρόνια την τρίτη γενιά των φιλελεύθερων πολιτών.
Σήμερα περιμένετε να ξαναδείτε για νιοστή φορά την αναβίωση των γεγονότων μέσα από το πρίσμα της διαστρέβλωσης. Ειδικά οι αναφορές στα κρατικά κανάλια. Η αιτία, η αφορμή, η αποδοχή, ο τρόπος, η προπαγάνδα της χούντας των συνταγματαρχών ποτέ δεν μελετήθηκε. Στο τέλος την ονομάζουμε και Βασιλοχουντική, ιστορική διαστρέβλωση, θεωρώντας ότι κάναμε το “δημοκρατικό” χρέος μας.
Ευτυχώς που νέοι ιστορικοί στον γραπτό λόγο τελευταία τοποθετούν τα γεγονότα στην πραγματική τους διάσταση.
Πρωτοποριακό προς αυτή την κατεύθυνση το πόνημα του ΣΤΑΘΗ ΚΑΛΥΒΑ για την πολιτιστική έκρηξη της περιόδου 1968 -73 όπου ανατρέπει παγιωμένες έως σήμερα λανθασμένες αντιλήψεις.