Χριστόδουλος Τοψίδης
Περιφερειάρχης ΑΜΘ
Η ένταξη της Μυτιλήνης ως ενδιάμεσου σταθμού στη αεροπορική γραμμή Αλεξανδρούπολη – Σητεία αποτελεί μια ιδιαίτερα θετική εξέλιξη για την Περιφέρειά μας.
Είναι αποτέλεσμα μιας κοινής προσπάθειας που ξεκίνησε από το 2024, όταν μαζί με τον Περιφερειάρχη Βορείου Αιγαίου, κ. Κώστα Μουτζούρη θέσαμε ως στόχο την ουσιαστική διασύνδεση των δύο Περιφερειών μας.
Στο πλαίσιο αυτό, αποστείλαμε τον Απρίλιο του 2024 επίσημη επιστολή προς την Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας, στηρίζοντας το αίτημα για την προσθήκη της Μυτιλήνης στο συγκεκριμένο δρομολόγιο. Σήμερα βλέπουμε ένα σημαντικό βήμα προς την υλοποίηση αυτού του στόχου, με πολλαπλά οφέλη για τις μετακινήσεις, τον τουρισμό, την επιχειρηματικότητα και την ανάπτυξη των περιοχών μας.
Με αφορμή αυτή τη θετική εξέλιξη, επισκέφθηκα το αεροδρόμιο «Δημόκριτος» της Αλεξανδρούπολης, όπου είχα τη χαρά να συναντηθώ με τον Αερολιμενάρχη Στέλιο Ζαντανίδη και τον Προϊστάμενο Αερολιμενικού Τμήματος Σταύρο Καβαρατζή.
Συζητήσαμε τόσο για τις προοπτικές που δημιουργεί η νέα σύνδεση όσο και για τις δυνατότητες περαιτέρω ενίσχυσης του αεροπορικού δικτύου της περιοχής μας.
Δημήτριος Κασαπίδης
Συγγραφέας, Ιστορικός
Στα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και στις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες, κυριαρχούν τις τελευταίες ώρες δύο θέματα: η δολοφονία ενός άκακου σκύλου από αυτοκίνητο που οδηγούσε μία γυναίκα, η οποία –όπως προκύπτει από τα σχετικά βίντεο– τον πάτησε χωρίς προφανή λόγο, και οι καταγγελίες για κατ’ εξακολούθηση σεξουαλική παρενόχληση νεαρών κοριτσιών, υπό το πρόσχημα της πνευματικής καθοδήγησης, από ιερωμένο της Μητρόπολης Νίκαιας.
Και τα δύο αυτά θέματα, όσο «πιασάρικα» και αν είναι δημοσιογραφικά, αναδεικνύουν τη βαθιά σήψη της ελληνικής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που χρειάζεται βαθύ καυτηριασμό και για την οποία δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η πορεία της παρακμής μπορεί εύκολα να ανακοπεί.
Από τη μία πλευρά έχουμε την αναίτια δολοφονία ενός άκακου ζώου. Η εικόνα με εξόργισε, όπως εξόργισε και χιλιάδες συμπολίτες μας. Παρακολουθώντας όμως τις αντιδράσεις, τις κατάρες και τους χαρακτηρισμούς που εκτοξεύονταν, άρχισα να προβληματίζομαι για το τι πραγματικά επικρατεί εκεί έξω.
Προβληματίστηκα, γιατί δεν θυμάμαι να εκδηλώθηκε ανάλογη οργή, σε τέτοια έκταση, απέναντι στους δράστες άλλων ειδεχθών δολοφονιών με θύματα ανθρώπους. Είδα ακόμη και την επικήρυξη στην οποία προχώρησε φιλοζωικό σωματείο, μια ενέργεια που, στην ουσία, δείχνει έλλειψη εμπιστοσύνης προς τις διωκτικές αρχές και την ικανότητά τους να εντοπίσουν τον δράστη.
Τελικά, χάρη στο υλικό από κάμερες ασφαλείας –στις οποίες αρκετοί αντιδρούν για λόγους ιδεολογικούς ή άλλους– η δράστιδα εντοπίστηκε και συνελήφθη. Ανεξάρτητα από τις δικηγορικές υπερασπιστικές γραμμές που πιθανόν θα ακολουθήσουν, η πράξη αυτή πρέπει να τιμωρηθεί αυστηρά και παραδειγματικά, ώστε να μη δούμε ξανά αντίστοιχο περιστατικό αναίτιας θανάτωσης ζώου.
Ας περάσουμε τώρα στη δεύτερη υπόθεση. Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιευθεί, ένας ιερωμένος φέρεται να δημιούργησε μια κλειστή, σχεδόν σεχταριστική, υποτιθέμενη πνευματική αδελφότητα, μέσα από την οποία καθοδηγούσε πνευματικά ορισμένες οικογένειες και τα παιδιά τους. Η καθοδήγηση αυτή, σύμφωνα πάντα με τις καταγγελίες, δεν περιοριζόταν σε πνευματικές συμβουλές, αλλά περιλάμβανε και συμπεριφορές που ξεπερνούν κάθε όριο ηθικής και εκκλησιαστικής δεοντολογίας.
Η υπόθεση αυτή μου θυμίζει τις διάφορες ευσεβιστικές φατρίες που άνθησαν στη φτωχή Ελλάδα των δεκαετιών του 1950 και του 1960, με τα οικοτροφεία, τα συσσίτια και τους «αποκλειστικούς» πνευματικούς. Ορισμένες από αυτές εξακολουθούν να υπάρχουν, έστω και αποδυναμωμένες, μετά τις παρεμβάσεις της επίσημης Εκκλησίας. Προς τιμήν του, ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ είχε συμβάλει αποφασιστικά στον περιορισμό τέτοιων φαινομένων.
Εδώ, όμως, τίθεται και το ζήτημα της ευθύνης της οικείας Μητρόπολης, η οποία όφειλε να έχει σαφέστερη εικόνα για όσα συνέβαιναν εντός των ορίων της. Αν υπάρχει –και πράγματι υπάρχει– δίψα ενός μέρους του ποιμνίου για πνευματική καθοδήγηση, αυτή πρέπει να παρέχεται μέσα από οργανωμένες δομές της Εκκλησίας, όπως τα κατηχητικά σχολεία και οι ενορίες, και όχι κατ’ ιδίαν σε χώρους διαμονής των ιερωμένων.
Η Εκκλησία της Ελλάδος οφείλει να προχωρήσει σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Να θεσπίσει όρια ηλικίας για τη συνταξιοδότηση τόσο των μητροπολιτών όσο και του Αρχιεπισκόπου, να ανανεώσει το στελεχιακό της δυναμικό, να ερευνά ακόμη πιο σχολαστικά το ήθος και την καταλληλότητα όσων πρόκειται να χειροτονηθούν και, τέλος, να απομακρυνθεί από κάθε λογική προσκόλλησης στον μαμωνά, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται απώλεια οικονομικών προνομίων.
Η κοινωνία και η Εκκλησία χρειάζονται αυτοκάθαρση. Όχι με κραυγές και εύκολους αφορισμούς, αλλά με δικαιοσύνη, λογοδοσία και ουσιαστικές αλλαγές.
Κώστας Ζαγναφέρης
Πρώην Αντιπεριφερειάρχης
Πλησιάζοντας οι εκλογές πρέπει να προμηθευτείς ZANAX για να αντέξεις να ακούς τους νεόκοπους αστέρες του ΑΛΕΞΗ και του ΝΙΚΟΛΑ.
Άσχετοι απαίδευτοι εγκλωβισμένοι στην λογική του Μαρξισμού (χωρίς ούτε αυτόν να έχουν μελετήσει) πετούν τσιτάτα στον αέρα έτσι χωρίς πρόγραμμα αντιγράφοντας τον ΑΝΔΡΕΑ του 1981.
Θα φορολογήσουν τα κότερα, τις πισίνες, τα τζιπ άνω των 3000 κυβικών, τα κουστούμια Αρμάνι, τα ρόλεξ…… ακόμα και τις πελαγίσιες τσιπούρες.
Αν λυνόταν έτσι το οικονομικό πρόβλημα δεν χρειαζόμασταν στρατιές οικονομικών συμβούλων αλλά ένα ΣΩΡΑ νέας κοπής.
Εκεί που πέφτει πολύ γέλιο όταν καταπιάνονται με έννοιες και όρους που δεν γνώριζαν μέχρι πρότινος ούτε την ύπαρξη τους.
Όλοι ασχολούνται με την φόρο των μερισμάτων (απειροελάχιστος για το μέγεθος της ελληνικής οικονομίας).
Ο φόρος αφορά πολύ λίγες επιχειρήσεις που παράγουν πλούτο. Συνήθως παραδοσιακές που έχουν πίσω τους 100 χρόνια παρουσίας.
Έστω μια επιχείρηση δηλώνει 200000 κέρδη. Φορολογείται κανονικά στην κλίμακα. Όταν θέλει τις 100000 να τις διανείμει στους μετόχους επαναφορολογείται με 5% (δίκαιο?). Απαιτούν 20 % φόρο.
Και όταν ο μέτοχος προχωρήσει σε αγορά ακινήτου….. νέος φόρος επί της αγοράς.
Είσαι με το κομπιουτεράκι στο χέρι ώστε να ενθυλακώσεις όλα τα επιδόματα. Αποκτάς πρώτη κατοικία αφορολόγητη με επιδότηση επιτοκίου, πληρώνεις δόσεις για ένα χρόνο…. και μετά τις “καρφώνεις” καταγγέλλοντας τις ληστρικές τράπεζες.
Ακολούθως βγαίνεις στο γυαλί ως εκπρόσωπος ΕΛΑΣ -ΠΑΣΟΚ και ωρύεσαι για τον φόρο των μερισμάτων.
Είπαμε αριστερή κοινωνική δικαιοσύνη.
Στέργιος Γιαλάογλου
Νομικός
Σίγουρα θα το έχετε προσέξει όλοι…
Η δίκη των Τεμπών ενημερωτικά, δεν υφίσταται πλέον. Η έναρξη της, η απόρριψη της παράστασης προς υποστήριξης της κατηγορίας από τους δικηγορικούς συλλόγους, η νομιμοποίηση των διαδίκων, δρομολόγησε την διαδικασία στην πραγματική της διάσταση και πλέον έχουμε άδεια αίθουσα, άδεια έδρανα, λίγες παρουσίες και έρχεται και η ώρα της ταραχοποιού κας Κωνσταντοπούλου που έχει φέρει στα όρια τους, όλους τους παράγοντες της δίκης.
Που είναι οι καθημερινές εκπομπές, οι αναλύσεις, οι πορείες εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων ακόμη και μαθητών δημοτικών σχολείων, που είναι οι ειδικοί παράνομων φορτίων, που είναι οι λαθρέμποροι, τα ξυλόλια, που είναι τα χαμένα βαγόνια, οι αταυτοποίητοι νεκροί; Πού είναι οι άναρθρες κραυγές για την δήθεν μικρή αίθουσα;
Μοναξιά πλέον καθώς όλο αυτό το σκηνικό μας άφησε μόνο μια επίδοξη πρωθυπουργό που άφησε στην άκρη εκταφές, ομιλίες για δικαιοσύνη και συγκάλυψη, άφησε την δικαστική αίθουσα και ξεκίνησε περιοδείες σε νοσοκομεία, αφού πλέον ονειρεύεται εκλογές και αυτοδυναμία.
Το ξυλόλιο άφησε την θέση του στην ψυχανάλυση του Ερντογάν, από το θέλω οξυγόνο, πήγαμε στην ειρήνη σε όλο τον κόσμο, καμαρώνουμε για την βούληση να πετύχουμε αφού με μια δικηγόρο σύμβουλο και έναν δημοσιογράφο της ρωσικής προπαγάνδας πλέον εξασφαλίσαμε το μυστικό της επιτυχίας, όπως την διαισθάνθηκε ήδη η μοναχή από την Συρία.
Αισθάνεται άραγε κανείς προσβεβλημένος, εξαπατημένος, πικραμένος; Οι δημοσιογράφοι άραγε νιώθουν κάποια ενοχή για την κάλυψη των γεγονότων των προηγούμενων δύο χρόνων, για την ποιότητα της ενημέρωσης που τάισαν στον κόσμο;
Οι υπέρμαχοι της ξυλολιάδας, την κρίσης στο κράτος δικαίου, της συγκάλυψης, του μπαζώματος, γιατί κρύφτηκαν;
Ο εκχυδαϊσμός της πολιτικής ζωής, η βία στην καθημερινότητα μας με τον εκβαρβαρισμό των ειδήσεων και την μονοθεματική κάλυψη, ήρθε και έφυγε χωρίς κανένας να κάνει αυτοκριτική. Ακόμη και τώρα που βιώνουμε την απόλυτη παράνοια να παρακολουθούμε τον δημόσιο εξευτελισμό της πολιτικής στην θέα μιας κυρίας που εκμεταλλευόμενη τον πόνο της απώλειας του σπλάχνου της, τον μετέτρεψε σε προωθητική δύναμη της προσωπικής ναρκισσιστικής της φιλοδοξίας, δεν μιλά κανείς σοβαρά.
Τα κόμματα που συνεργάστηκαν και καβάλησαν το κύμα του λαϊκισμού και της παραπληροφόρησης συνεχίζουν ακάθεκτα, αφού στην πολιτική τελικά κανείς δεν ζητά συγγνώμη, κανείς δεν ανασκευάζει. Η ΝΟΒΑΡΤΙΣ πήγε αρχείο, τα Τέμπη οριοθετήθηκαν στον φυσικό δικαστικό τους πλαίσιο, ο ΟΠΕΚΕΠΕ αναδεικνύει την σήψη στον ζήτημα διαχείρισης των επιδοτήσεων αλλά και στον τρόπο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που ενδέχεται να οδηγήσει και διερεύνηση για κατάχρηση εξουσίας από αυτήν. Μάθαμε να πορευόμαστε με σκάνδαλα που εξελίσσονται σε φιάσκο και χάνουμε την ουσία.
Αλλά ποιός νοιάζεται πλέον στον κόσμο των ψευδαισθήσεων και του παραλογισμού που οδηγει η μεγαλύτερη αρρώστια του ανεξέλεγκτου και άκρατου λαϊκισμού και η επικράτηση του σύντομου και τρομακτικού απέναντι στο διαρκές και νηφάλιο.
