Χριστόδουλος Τοψίδης
Περιφερειάρχης ΑΜΘ
Από την Ξάνθη, στην έναρξη του Taste of Xanthi 2, είχαμε την ευκαιρία να αναδείξουμε τους αμπελώνες μας, τα οινοποιεία μας, την τοπική παραγωγή, τη γαστρονομική μας παράδοση και τη δημιουργική εξέλιξή της.
Κάθε τοπικό προϊόν κρύβει πίσω του μια ιστορία. Την ιστορία ανθρώπων που επενδύουν στον τόπο τους, που επιμένουν στην ποιότητα και που κρατούν ζωντανή την παραγωγική ταυτότητα της περιοχής μας.
Ιδιαίτερη αξία έχει και η συμμετοχή των μαθητών των Σχολών Μαθητείας Μαγειρικής και Ζαχαροπλαστικής της ΔΥΠΑ Ξάνθης, οι οποίοι παρουσιάζουν τις δικές τους δημιουργίες.
Η σύνδεση του πρωτογενούς τομέα, του οίνου, της γαστρονομίας και του τουρισμού αποτελεί μια μεγάλη ευκαιρία για την Ξάνθη και για ολόκληρη την Περιφέρειά μας. Μια ευκαιρία που οφείλουμε να στηρίζουμε και να προβάλλουμε με κάθε τρόπο.
Θερμά συγχαρητήρια στους διοργανωτές, το Επιμελητήριο Ξάνθης και την Ομοσπονδία Επαγγελματιών, Βιοτεχνών και Εμπόρων Ξάνθης, καθώς και σε όλους όσοι συμβάλλουν σε αυτή την προσπάθεια.
Η Ξάνθη έχει γεύση, έχει χαρακτήρα και έχει πολλά ακόμη να προσφέρει.
Γιάννης Ζερενίδης
Πρόεδρος ΔΕΥΑΞ
Αν η ΔΕΥΑΞ δεν αποδείξει τώρα ότι είναι βιώσιμη, χάνει τη διαχειριστική της επάρκεια. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα ξαναπάρουμε ούτε ένα ευρώ από ευρωπαϊκά κονδύλια για έργα υποδομής και το επόμενο βήμα θα είναι η αναγκαστική συγχώνευση και η ιδιωτικοποίηση του νερού. Η προσαρμογή των τιμολογίων αποτελεί νομική υποχρέωση και μονόδρομο για τη ΔΕΥΑΞ. Οδηγούμαστε σε αυτήν την απόφαση αύξησης της τιμολογιακής πολιτικής για τους εξής λόγους: οι χρόνιες πληθωριστικές πιέσεις μιας και η τελευταία αναπροσαρμογή έγινε πριν πολλά χρόνια με αποτέλεσμα οι τιμές να μην ανταποκρίνονται στο σημερινό κόστος. Τα συνορεμένα οικονομικά βάρη που μας άφησε η προηγούμενη διοίκηση που οφείλονται σε αυθαίρετη υπερτιμολόγηση των νερών πηγών παράδεισου, από καταλογισμό δημόσιας σύμβασης, από ληξιπρόθεσμες οφειλές στον πάροχο ρεύματος και από την εξυπηρέτηση δανειακών υποχρεώσεων. Η μεγάλη αύξηση του ενεργειακού κόστους που όλα αυτά τα χρόνια ξεπερνάει το 280%. Οι αυξημένες ανάγκες του -επαλειμμένου δικτύου και εξοπλισμού. Με αυτά τα δεδομένα η νέα διοίκηση βρέθηκε μπροστά σε μια πραγματικότητα η οποία δεν μπορούσε να περιμένει, μιας και η επιχείρηση είχε έρθει σε κατάσταση οικονομικής ασφυξίας. Οφείλουμε να πάρουμε δύσκολες μεν, αλλά σοβαρές αποφάσεις για να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα της αλλά και η παροχή ποιοτικού πόσιμου νερού στους Δημότες.
Μανώλης Φανουράκης
Δημοτικός Σύμβουλος Ξάνθης
Σήμερα θα περίμενα το ελάχιστο από τη Δημοτική Αρχή, πέρα από την εισήγηση για τις αυξήσεις, πέρα από τη δική της αιτιολογία, να έλεγε και το τι θα κάνει επιπλέον έτσι ώστε αυτή η δική της απόφαση για τις αυξήσεις να αλλάξει και αυτές να μειωθούν. Μπορεί να μην αρέσει η ενεργειακή κοινότητα που είχαν κάνει οι Τσέπελης, Καμαρίδης, να κάνει μια άλλη έτσι ώστε να απορροφήσει το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας. Δεν έχω ακούσει καμία πρόταση για το τι προτίθεται να κάνει η Δημοτική Αρχή σε σχέση με όλα αυτά… Τι έχουμε κάνει για το Δροσερό;;; Έχει πάει η Διοίκηση του Δήμου να αξιώσει από το κράτος αυτήν την κοινωνική παροχή προκειμένου να αποζημιωθεί για τις παράνομες συνδέσεις ή για συνδέσεις που οφείλουν στη ΔΕΥΑΞ;;; Άποψη μου να μη πληρώσει κανένας στο Δροσερό, αλλά θα πρέπει να ζητήσουμε από το κράτος να πληρώσει αυτή την κοινωνική πολιτική και όχι οι Ξανθιώτες…
Μανώλης Τσέπελης
Πρώην Δήμαρχος
«Μην προσπαθείτε να φορτώσετε τη δική σας αδυναμία στις προηγούμενες διοικήσεις. Εμείς κρατήσαμε όρθια την επιχείρηση χωρίς να επιβάλλουμε τέτοια δυσβάσταχτα μέτρα στους δημότες. Αυτό που κάνετε σήμερα είναι ομολογία αποτυχίας».
Πασχάλης Λύρατζης
Δημοτικός Σύμβουλος
Αφού υπάρχουν 10.000 συνδέσεις οι οποίες οφείλουν στη ΔΕΥΑΞ, γιατί δεν μας λέτε ποιος υπέγραψε για να πάρουν όλοι αυτοί νερό;;; 10.000 συνδέσεις από 100 ευρώ οφειλή είναι 1.000.000 ευρώ και εδώ μιλάμε πλέον για κάτι που είναι κακούργημα. Υπάρχουν ευθύνες και αναρωτιέμαι αν υπήρξαν κάποιες διοικητικές διαδικασίες κατά όλων αυτών που έχουν ευθύνη, αν έχουν για αυτές τις συνδέσεις…
Δημήτριος Κασαπίδης
Συγγραφέας, Ιστορικός
Κάθε 3-4 χρόνια η Ελλάδα παραλύει. Οι 300, πάνω-κάτω, έχοντες και κατέχοντες ζουν σε ένα καθεστώς γραφικής παραφροσύνης, καθώς πλησιάζει ο καιρός των εκλογών. Γιατί, ναι μεν καλή είναι η δημοκρατία στα χαρτιά και στα λόγια — ιδίως εκείνες οι αγορεύσεις στην άδεια Βουλή, όλα τα λεφτά — αλλά η κάλπη είναι άτιμο πράγμα.
Δεν ξέρεις, πρώτα-πρώτα, αν θα γεμίσει. Μετά δεν ξέρεις τι θα βγάλει. Δεν ξέρεις επίσης αν τα μαγειρέματα στο εκλογικό σύστημα θα σου βγουν, αλλά ούτε και αν οι χιλιάδες ακριβοπληρωμένες δημοσκοπήσεις θα κάνουν τη σωστή μαντεψιά, έστω κατά προσέγγιση.
Και έτσι η αγωνία κορυφώνεται, όχι για την Ελλάδα και τους Έλληνες — αυτούς τους έχουν γραμμένους — αλλά κυρίως για τους συμμετέχοντες, παλιούς και νέους, αυτούς τους προβατόσχημους λύκους με κοινοβουλευτικό μανδύα.
Από τούτους, άλλοι νοιάζονται να μη χάσουν την κουτάλα, άλλοι λυσσομανούν για να ξαναπιάσουν την κουτάλα, ενώ άλλοι πάλι, που ξέρουν πως δεν έχει κουτάλα για την πάρτη τους — τα ποσοστά γαρ μικρά — διαχρονικά αγωνιούν να πιάσουν ένα 4%-5%, για να μη χαθεί η μόνιμη φωνή διαμαρτυρίας τους, αλλά και, το σημαντικότερο, τα φράγκα.
Και κάπως έτσι πορεύεται η χώρα από το 1974 και μετά και αυτοδιαλύεται. Ο Έλληνας παραπονιέται για την κατάντια του, για τα παιδιά του που φεύγουν στο εξωτερικό, για τους μισθούς πείνας που παίρνει, για το ανάλγητο και ανίκανο κράτος που είναι ηθικός αυτουργός στον αφανισμό του (Μάτι, Μάνδρα, Τέμπη), αλλά αν δεν το πάρει απόφαση να στείλει στον αγύριστο όλους αυτούς, αυτή η χώρα χαΐρι δεν θα έχει.
Οπότε, όταν και αν γίνουν εκλογές, σκεφθείτε πρώτα το δικό σας μέλλον και αδιαφορήστε για τα διάφορα κλαψουρίσματα των συμμετεχόντων.