Χριστόδουλος Τοψίδης
Περιφερειάρχης ΑΜΘ
Με τον Υπουργό Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης – Adonis Georgiadis, συναντηθήκαμε στην Καβάλα, παρουσία του Αντιπεριφερειάρχη Καβάλας Θεόδωρου Μαρκόπουλου, των Θεματικών Αντιπεριφερειαρχών Αλέξανδρου Ιωσηφίδη και Γιώργου Δαλακούρα, καθώς και των βουλευτών της Π.Ε. Καβάλας.
Συζητήσαμε τα επόμενα βήματα για την ενίσχυση των δομών υγείας της Περιφέρειάς μας και την αξιοποίηση των 20 εκατ. ευρώ που εξασφαλίσαμε μέσω του ΕΣΠΑ, σε συνεργασία με την 4η ΥΠΕ, για νέο ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό και αναβαθμίσεις σε νοσοκομεία και κέντρα υγείας.
Στη συνέχεια βρεθήκαμε στο Νοσοκομείο Καβάλας, όπου εγκαινιάστηκαν το νέο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και τα νέα εξωτερικά ιατρεία, ενώ τέθηκε σε λειτουργία και ο στεφανιογράφος.
Έργα και υποδομές που ενισχύουν ουσιαστικά το δημόσιο σύστημα υγείας και αναβαθμίζουν την καθημερινότητα των πολιτών.
Η πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας, σε κάθε γωνιά της Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης, παραμένει σταθερά στην κορυφή των προτεραιοτήτων μας.
Χαράλαμπος Ευστρατίου
Δημοτικός Σύμβουλος
«Ῥίζαι μὲν πικραί, οἱ δὲ καρποὶ γλυκεῖς…»
Η προσωρινή ταλαιπωρία από τα έργα είναι οι πικρές ρίζες η ασφαλέστερη και ποιοτικότερη καθημερινότητα που θα ακολουθήσει είναι ο γλυκός καρπός.
Το παραπάνω ρητό αποτυπώνει με παραστατικό τρόπο μια πραγματικότητα που συνοδεύει σχεδόν κάθε μεγάλο έργο υποδομής.
Τα έργα που βελτιώνουν την καθημερινότητα των πολιτών σε κάθε επίπεδο, όπως αναπλάσεις δρόμων, δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης, συγκοινωνιακές παρεμβάσεις, αντιπλημμυρικά έργα ή ενεργειακές αναβαθμίσεις, συχνά προκαλούν προσωρινές δυσκολίες.
Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, καθυστερήσεις στις μετακινήσεις, θόρυβος, περιορισμένη πρόσβαση σε κατοικίες και επιχειρήσεις είναι προβλήματα που οι πολίτες καλούνται να αντιμετωπίσουν κατά τη διάρκεια των εργασιών.
Η ταλαιπωρία αυτή είναι απολύτως κατανοητή, καθώς επηρεάζει την καθημερινότητα και τον προγραμματισμό των ανθρώπων.
Ωστόσο, αποτελεί συνήθως το αναγκαίο στάδιο για την επίτευξη ενός μεγαλύτερου στόχου.
Τη δημιουργία υποδομών που προσφέρουν περισσότερη ασφάλεια, καλύτερη ποιότητα ζωής και μεγαλύτερη λειτουργικότητα στις πόλεις και τα χωριά.
Οι νέοι δρόμοι μειώνουν τα ατυχήματα, τα σύγχρονα δίκτυα περιορίζουν βλάβες και απώλειες πόρων, οι πλατείες αποτελούν έναν χώρο αναψυχής και ξεκούρασης, ενώ οι αναβαθμισμένοι δημόσιοι χώροι βελτιώνουν την καθημερινή εμπειρία των πολιτών.
Τελικά, η προσωρινή ταλαιπωρία δεν είναι αυτοσκοπός αλλά το τίμημα της προόδου.
Οι δυσκολίες του σήμερα αποτελούν τις «πικρές ρίζες» που τροφοδοτούν τον «γλυκό καρπό» μιας ασφαλέστερης, πιο σύγχρονης και πιο ανθρώπινης καθημερινότητας για όλους.
Δημήτριος Κασαπίδης
Συγγραφέας, Ιστορικός
Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο. Η γραφειοκρατία, η ανευθυνότητα και η έλλειψη καθορισμένου και ξεκάθαρου νομικού πλαισίου αρμοδιοτήτων ευθύνονται πολλές φορές για καταστροφικές καταστάσεις που θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί.
Κώστας Ζαγναφέρης
Πρώην Αντιπεριφερειάρχης
ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 70…
Περνούσαμε ένα καλοκαίρι στα φροντιστήρια εν μέσω καύσωνα και χωρίς να γνωρίζουμε τι είναι το air conditioner.
Δίναμε εξετάσεις εισαγωγικές στα ΑΕΙ τον Σεπτέμβριο. Επί 75000 χιλιάδων υποψηφίων στα ΑΕΙ περνούσαν 12 με 14 χιλιάδες ενώ στα ΚΑΤΕΕ (διακριτά κατώτερες οι σπουδές) 5 με 6 χιλιάδες.
Στις ΙΑΤΡΙΚΕΣ περνούσε ένας στους 30 υποψήφιους και στις ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΚΕΣ ένας στους 25. (Από δημοσίευμα των ΝΕΩΝ της εποχής για λόγους αντιπολίτευσης στον Κ.ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ).
Επειδή ακούω από το πρωί φωνές για τα θέματα. Την δεκαετία 1970 -79 οι εξετάσεις γινόταν επί της διδακτέας ύλης. Σε κανένα γυμνάσιο (εξατάξιο) δεν ταυτιζόταν με την διδαχθείσα.
Τα παιδιά της επαρχίας συνήθως πήγαιναν φροντιστήριο τούς τρείς θερινούς μήνες μετά την αποφοίτηση από το ΓΥΜΝΑΣΙΟ και πριν τις εξετάσεις του ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ.
Οι φοιτητές ξεχώριζαν ως τα “καμάρια” της οικογένειας και με μια απλή συζήτηση καταλάβαινες ότι υπήρχε διαφορά στην αντιληπτική τους ικανότητα.
Παρ’ όλες τις ενστάσεις είναι η γενιά των επιστημόνων που βοήθησε και εκτίναξε την ανάπτυξη της χώρας τις επόμενες δεκαετίες.
Σήμερα με αιχμή τον λαϊκισμό και στόχο το χαρτί για να βοηθήσει στον διορισμό το ποσοστό “επιτυχίας” πάνω από 75%. Ειδικά αν το υπολογίσεις επί των συμμετεχόντων και όχι των αιτήσεων πλησιάζει το 100%. Όπως επισημαίνει η ιστορικός ΜΑΡΙΑ ΕΥΘΥΜΙΟΥ, είναι αδύνατον να έχουμε 80 % αρίστους. Σύμφωνα με τα στοιχεία των απολυτηρίων ΛΥΚΕΙΩΝ.
Σε όλο αυτό το πανηγύρι συμμετέχουν κοροϊδεύοντας τον εαυτό τους γονείς, εκπαιδευτικοί, (οι μόνοι ευνοημένοι) δημοσιογράφοι (αυτοί δεν λείπουν από πουθενά) πολιτεία, κόμματα και προ πάντων “γλυκανάλατοι” δικαιωματιστές. Δυστυχώς συμμετέχουν και τα ίδια τα παιδιά εξ αιτίας της πίεσης που δέχονται από τους γονείς.
Με σχολές άνευ αντικειμένου να αξιολογούνται σε επίπεδο ΕΜΠ και στρατιές δήθεν πτυχιούχων έχουν αρχίσει να δημιουργούνται καταστάσεις τραγελαφικές στην αγορά εργασίας και όχι μόνο. Το 1970 τον τίτλο του καθηγητή Πανεπιστημίου είχαν 700 άτομα. Σήμερα ως καθηγητές Πανεπιστημίου αυτοπροσδιορίζονται παραπάνω από 25000. Δεν σχολιάζω…..
Έχει γίνει επίκαιρη η ατάκα γνωστού προπονητή ποδοσφαίρου…. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ. Τα περισσότερα παλικάρια πτυχιούχων…. δεν μπορούν. Έντεχνα αποσιωπάται το γεγονός ότι πλησιάζει 50% το ποσοστό των επιτυχόντων που τελικά δεν αποφοιτά Ειδικά στις απαιτητικές σχολές. Τις εγκαταλείπουν λόγω ανεπάρκειας γνώσεων και δυσκολιών κατανόησης.
Υ.Γ.: Οι συνθήκες φοίτησης εκείνης της εποχής με τις σημερινές δεν μπορούν να συγκριθούν. Οι σπουδές βασιζόταν τότε στην προσωπική προσπάθεια και το φιλότιμο του διδύμου διδάσκοντες- διδασκόμενοι. Το παραμύθι περί εγκατάλειψης της παιδείας από την πολιτεία…. μάλλον στερείται δράκου.
