-
Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αποχώρησης και οι βλέψεις για τη βουλευτική έδρα της Ξάνθης από το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα
-
Οι Τούρκοι αγοράζουν ελληνική γη με μαϊμού εταιρείες ως βιτρίνα. Αυτοί που πουλάνε την ελληνική γη δεν μας πειράζουν;;;
-
Όταν σε ταΐζουν οι Έλληνες αλλά εσύ προτιμάς να μην τους βλέπεις κάνοντας τεμενάδες στους Βούλγαρους
Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αποχώρησης και οι βλέψεις για τη βουλευτική έδρα της Ξάνθης από το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα
Ήταν γνωστό εδώ και αρκετό καιρό πως ο Χουσεΐν Ζεϊμπέκ αναζητούσε τις πολιτικές εξελίξεις που θα του εξασφάλιζαν τη συνέχιση της κοινοβουλευτικής του παρουσίας. Οι πληροφορίες και τα σενάρια για τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα από τον Αλέξη Τσίπρα κυκλοφορούσαν εδώ και μήνες, με αποτέλεσμα ο βουλευτής να παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να λάβει τις αποφάσεις του.
Μετά την επίσημη ανακοίνωση ίδρυσης του νέου κόμματος από τον πρώην πρωθυπουργό, οι όποιες αμφιβολίες φαίνεται πως έπαψαν να υπάρχουν. Το βλέμμα στράφηκε πλέον ξεκάθαρα προς τη νέα πολιτική στέγη, η οποία εκτιμάται ότι μπορεί να του προσφέρει τις προϋποθέσεις για μια ακόμη κοινοβουλευτική θητεία.
Αν οι πολιτικοί και εκλογικοί συσχετισμοί που επικρατούσαν τα προηγούμενα χρόνια παραμείνουν αμετάβλητοι, τότε δεν αποκλείεται το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα να διεκδικήσει με αξιώσεις μία από τις έδρες της Ξάνθης, έχοντας ως βασικό εκφραστή του τον σημερινό βουλευτή.
Σε κάθε περίπτωση, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για έκπληξη. Οι κινήσεις αυτές θεωρούνταν εδώ και καιρό πιθανές από όσους παρακολουθούν τις πολιτικές διεργασίες. Από εδώ και πέρα, το ενδιαφέρον στρέφεται στις πρωτοβουλίες και τις κινήσεις που θα ακολουθήσουν, καθώς σε προεκλογικές περιόδους οι εντυπώσεις και η επικοινωνιακή διαχείριση συχνά παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των πολιτικών συσχετισμών και της εκλογικής επιρροής.
Οι Τούρκοι αγοράζουν ελληνική γη με μαϊμού εταιρείες ως βιτρίνα. Αυτοί που πουλάνε την ελληνική γη δεν μας πειράζουν;;;
Η βλακεία στη χώρα μας πολλές φορές δεν έχει όρια. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα χτυπάει κόκκινο και συνοδεύεται από μια υποκρισία που περισσεύει.
Διαβάζω τίτλους και αναλύσεις που παρουσιάζουν σχεδόν ως εθνική καταστροφή το γεγονός ότι Τούρκοι αγοράζουν ελληνική γη, χρησιμοποιώντας –όπως λέγεται– εταιρείες-βιτρίνες και διάφορα άλλα νομικά τεχνάσματα. Και αναρωτιέμαι: ποιος ακριβώς φταίει; Αυτός που θέλει να αγοράσει ή αυτός που σπεύδει να πουλήσει;
Γιατί όσο γνωρίζω, για να ολοκληρωθεί μια αγοραπωλησία χρειάζονται δύο πλευρές. Ένας που αγοράζει και ένας που πουλάει. Εκτός κι αν ανακαλύψαμε νέο οικονομικό μοντέλο, όπου τα οικόπεδα αλλάζουν χέρια μόνα τους.
Και για να το πάμε λίγο παραπέρα. Είναι κακοί οι Τούρκοι όταν έρχονται και αγοράζουν γη, αλλά είναι καλοί όταν έρχονται ως τουρίστες, γεμίζουν τα ξενοδοχεία, τα εστιατόρια και τα καταστήματα αφήνοντας χρήματα στην τοπική οικονομία; Τότε δεν υπάρχει πρόβλημα; Τότε δεν απειλείται τίποτα;
Και μια ακόμη απορία. Οι Τούρκοι είναι το πρόβλημα επειδή με αυτούς πολέμησαν οι πρόγονοί μας, ενώ οι Βούλγαροι όχι; Γιατί αν θυμάμαι καλά, και με τους Βούλγαρους πολεμήσαμε. Παρ’ όλα αυτά, εδώ και χρόνια έχουν αποκτήσει αμέτρητα ακίνητα σε παραθαλάσσιες περιοχές, εξοχικά, οικόπεδα και επιχειρήσεις χωρίς να ακούγονται οι ίδιες κραυγές πανικού.
Η αλήθεια είναι πως όταν υπάρχει χρήμα πάνω στο τραπέζι, πολλοί ξεχνούν εύκολα τις μεγάλες εθνικές ανησυχίες τους. Τότε δεν τους νοιάζει ούτε η καταγωγή του αγοραστή ούτε η σημαία που κρατά. Τότε μιλούν για επενδύσεις, ανάπτυξη, ελεύθερη αγορά και οικονομική πρόοδο.
Αν λοιπόν υπάρχει πρόβλημα, ας το συζητήσουμε σοβαρά. Αν υπάρχουν κενά στη νομοθεσία, ας κλείσουν. Αν υπάρχουν περιοχές όπου πρέπει να ισχύουν ειδικοί περιορισμοί, ας εφαρμοστούν. Αλλά ας σταματήσουμε να παριστάνουμε τους έκπληκτους κάθε φορά που κάποιος αγοράζει κάτι που κάποιος άλλος έσπευσε να πουλήσει.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα να μην είναι αυτοί που αγοράζουν. Ίσως να είναι αυτοί που κάνουν τους ανήξερους, περισσότερο απ’ όσο ανήξεροι είναι πραγματικά.
Όταν σε ταΐζουν οι Έλληνες αλλά εσύ προτιμάς να μην τους βλέπεις κάνοντας τεμενάδες στους Βούλγαρους
Υπάρχουν στιγμές που ακούς κάποιες δηλώσεις και πραγματικά αναρωτιέσαι αν ορισμένοι αντιλαμβάνονται τι λένε και από πού προέρχονται τα χρήματα που τους συντηρούν όλα αυτά τα χρόνια.
Όταν ακούς επαγγελματία της παραλιακής ζώνης να δηλώνει ότι δεν θέλει τους Έλληνες για πελάτες αλλά προτιμά μόνο τους Βούλγαρους, τότε καταλαβαίνεις γιατί πολλές φορές αυτός ο τόπος πηγαίνει κατά διαόλου. Όχι επειδή υπάρχουν Βούλγαροι επισκέπτες. Κάθε άλλο. Οι άνθρωποι έρχονται, καταναλώνουν, στηρίζουν την τοπική οικονομία και είναι ευπρόσδεκτοι όπως κάθε επισκέπτης.
Το πρόβλημα βρίσκεται στην απαξίωση του Έλληνα πελάτη. Εκείνου που επί δεκαετίες στήριξε επιχειρήσεις, γέμισε τα καταστήματα, τα εστιατόρια και τα beach bars, ακόμη και στις δύσκολες εποχές. Εκείνου που άφηνε το υστέρημά του για να κάνει λίγες ημέρες διακοπές και να στηρίξει τις τοπικές αγορές.
Γιατί καλό είναι να θυμόμαστε ότι πριν εμφανιστεί το κύμα των επισκεπτών από το εξωτερικό, υπήρχαν οι Έλληνες. Αυτοί κράτησαν όρθιες πολλές επιχειρήσεις. Αυτοί πλήρωσαν λογαριασμούς, δάνεια, επεκτάσεις και ανακαινίσεις. Αυτοί αποτέλεσαν τη βάση πάνω στην οποία χτίστηκαν αρκετές επαγγελματικές επιτυχίες.
Και ξαφνικά κάποιοι συμπεριφέρονται σαν να τους ενοχλεί η παρουσία τους. Σαν να ξέχασαν ποιοι τους στήριξαν τόσα χρόνια. Σαν να θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα να διαχωρίζουν τους πελάτες σε επιθυμητούς και ανεπιθύμητους, ανάλογα με το ποιος αφήνει περισσότερα χρήματα στο ταμείο ή ποιον μπορείς να κοροϊδέψεις.
Φυσικά, ο καθένας έχει δικαίωμα να επιδιώκει το καλύτερο δυνατό για την επιχείρησή του. Όμως άλλο πράγμα η επιχειρηματική λογική και άλλο η αλαζονεία. Άλλο να χαίρεσαι που προσελκύεις περισσότερους επισκέπτες και άλλο να απαξιώνεις εκείνους που σε στήριξαν όταν δεν υπήρχε κανείς άλλος.
Τελικά, ίσως το πρόβλημα να μην είναι οι πελάτες. Ίσως το πρόβλημα να είναι η κοντή μνήμη ορισμένων. Γιατί όταν ξεχνάς ποιοι σε βοήθησαν να σταθείς στα πόδια σου, αργά ή γρήγορα έρχεται η στιγμή που η πραγματικότητα σου θυμίζει ότι κανένας επαγγελματίας δεν είναι υπεράνω των ανθρώπων που τον στηρίζουν.
