Χριστόδουλος Τοψίδης
Περιφερειάρχης ΑΜΘ
Βρεθήκαμε, μαζί με τους συνεργάτες μου, στις εγκαταστάσεις του Ομίλου Πλαστικά Θράκης στο Μαγικό Ξάνθης!
Εκεί μας υποδέχθηκαν ο Διευθύνων Σύμβουλος, κ. Δημήτρης Μαλάμος και ο Πρόεδρος του Δ.Σ. του Κοινωνικού Κέντρου «Σταύρος Χαλιορής», κ. Θανάσης Ξυνίδης.
Ξεναγηθήκαμε στους υπερσύγχρονους χώρους της εταιρείας και ενημερωθήκαμε για το μεγάλο επενδυτικό της πλάνο, που εστιάζει στην πράσινη ανάπτυξη, την κυκλική οικονομία και τις 100% ανακυκλώσιμες λύσεις.
Είναι πραγματικά υπερήφανο να βλέπεις μια επιχείρηση με έδρα τη Θράκη να πρωταγωνιστεί παγκοσμίως και να εξάγει σε περισσότερες από 80 χώρες!
Ως Περιφερειακή Αρχή, στηρίζουμε έμπρακτα αυτή την υγιή επιχειρηματικότητα που κρατάει τους νέους στον τόπο μας, δημιουργεί θέσεις εργασίας και αναπτύσσεται με απόλυτο σεβασμό στο περιβάλλον.
Θανάσης Ξυνίδης
Νομικός
Ο νέος κώδικας τοπικής αυτοδιοίκησης εισηγείται την κατάργηση του β´ γύρου των εκλογών. Βαρύ πλήγμα στο εισόδημα των μονίμως χαμένων υποψηφίων που κατεβαίνουν για να τ’ αρπάξουν και να δώσουν στήριξη. Πόσο τους συμπονώ!!
Στέλιος Μωραΐτης
Πρώην Πρόεδρος ΕΒΕ
Θα ήμουν ο τελευταίος που θα περίμενε αναγνώριση και σεβασμό από την κ. Μαλλιαρουδάκη, όταν έχω τιμηθεί με την ψήφο χιλιάδων συναδέλφων, έχω εκλεγεί επί 28 συνεχόμενα χρόνια και υπηρετώ τον θεσμό του Επιμελητηρίου ως μέλος, επί 8 χρόνια ως Αντιπρόεδρος και επί 12 χρόνια ως Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Ξάνθης.
Για δώδεκα χρόνια έχω επίσης τιμηθεί από χιλιάδες πολίτες να υπηρετώ τον πρώτο και τον δεύτερο βαθμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, καθώς και άλλα πολιτικά όργανα του τόπου μας, αφήνοντας πίσω ένα έργο αναγνωρισμένο όχι μόνο τοπικά αλλά και πανελλαδικά.
Μαίρη Τσιακίρογλου
Πρόεδρος ΟΕΒΕ Ξάνθης
Σας προσκαλούμε στην εκδήλωση βράβευσης παλιών επιχειρήσεων του Νομού μας, που διοργανώνουμε με την συνδρομή του Δήμου Ξάνθης.
Οι δεκαετίες αναφοράς είναι από το 1920-1950.
Επιχειρήσεις που άντεξαν στον χρόνο, οικογένειες που εργάστηκαν σκληρά πολλές φορές κάτω από αντίξοες συνθήκες και περιόδους αλλά κατάφεραν να περάσουν τις επιχειρήσεις τους στις επόμενες γενιές.
Μικρές επιχειρήσεις που κατάφεραν να εδραιωθούν και να μεγαλώσουν στο πέρασμα των ετών!
Νιώθουμε λοιπόν την ανάγκη να τους βραβεύσουμε για αυτήν τους την προσφορά στην τοπική οικονομία, είναι το ελάχιστο που μπορούμε να προσφέρουμε ως φορέας!
Σας περιμένουμε την Παρασκευή 22/5/2026, στις 7μμ, στο Παλιό Δημαρχείο!
Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ!
Δημήτριος Κασαπίδης
Συγγραφέας, Ιστορικός
Αν και η Αυστροουγγρική Μοναρχία καταργήθηκε μετά το τέλος του ΑΠΠ, ορισμένες συμβολικές θρησκευτικές τελετές παραμένουν ενεργές για να θυμίζουν τα περασμένα μεγαλεία της δυαδικής μοναρχίας και παράλληλα την ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η σειρά των τίτλων που έφερε η εκλιπούσα αυτοκράτειρα Ζίτα των Αψβούργων (1892- 1989) και οι οποίοι αναφέρονται, όλοι βέβαια κενοί περιεχομένου σήμερα, αποτελούν ένα πολύ καλό μάθημα ιστορίας.
Ντιάνα Τσερβονίδου
Διευθύντρια Σύνταξης
Δημοσιογράφος
Ζούμε σε έναν κόσμο όπου καθημερινά βλέπουμε εικόνες φτώχειας, βίας, πολέμων και αδικίας. Άνθρωποι πεινούν, παιδιά χάνουν τα σπίτια τους, αθώοι σκοτώνονται και κοινωνίες ολόκληρες υποφέρουν. Κι όμως, παρά όλα αυτά, οι περισσότεροι συνεχίζουν τη ζωή τους σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Η συνεχής έκθεση στον πόνο φαίνεται πως έχει κάνει την κοινωνία πιο αδιάφορη και λιγότερο ευαίσθητη απέναντι στα προβλήματα των άλλων.
Η φτώχεια έχει γίνει μια συνηθισμένη εικόνα. Άστεγοι στους δρόμους, άνθρωποι που δυσκολεύονται να καλύψουν βασικές ανάγκες και οικογένειες που ζουν στην ανέχεια δεν προκαλούν πλέον την ίδια αντίδραση όπως παλαιότερα. Πολλοί περνούν δίπλα τους αδιάφορα, θεωρώντας αυτή την κατάσταση «φυσιολογική». Όταν η δυστυχία επαναλαμβάνεται καθημερινά, ο άνθρωπος κινδυνεύει να χάσει τη συμπόνια του.
Το ίδιο συμβαίνει και με τη βία. Ειδήσεις για εγκλήματα, επιθέσεις και κακοποιήσεις κατακλύζουν καθημερινά την τηλεόραση και το διαδίκτυο. Η βία παρουσιάζεται τόσο συχνά, ώστε πολλοί έχουν πάψει να σοκάρονται. Αντί να προβληματίζονται, αντιμετωπίζουν τέτοια γεγονότα σαν ένα ακόμα συνηθισμένο νέο της ημέρας. Έτσι, η κοινωνία συνηθίζει κάτι που δεν θα έπρεπε ποτέ να θεωρείται φυσιολογικό.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η αδιαφορία απέναντι στην αδικία και στους πολέμους. Ενώ σε διάφορα μέρη του κόσμου άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους ή αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, πολλοί περιορίζονται σε μια σύντομη αντίδραση στα κοινωνικά δίκτυα και έπειτα συνεχίζουν την καθημερινότητά τους. Ο πόνος των άλλων μοιάζει μακρινός και ξένος, ακόμα κι όταν αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Η στάση αυτή δείχνει πως η σύγχρονη κοινωνία κινδυνεύει να χάσει την ανθρωπιά της. Όταν ο άνθρωπος συνηθίζει τη δυστυχία και παύει να αντιδρά, τότε η αδιαφορία γίνεται πιο επικίνδυνη ακόμη και από την ίδια την αδικία. Μια κοινωνία χωρίς ευαισθησία μοιάζει με ζούγκλα όπου ο καθένας κοιτάζει μόνο τον εαυτό του…