Γράφει η Ντιάνα Τσερβονίδου
Διευθύντρια Σύνταξης
Δημοσιογράφος
Ζούμε σε έναν κόσμο όπου καθημερινά βλέπουμε εικόνες φτώχειας, βίας, πολέμων και αδικίας. Άνθρωποι πεινούν, παιδιά χάνουν τα σπίτια τους, αθώοι σκοτώνονται και κοινωνίες ολόκληρες υποφέρουν. Κι όμως, παρά όλα αυτά, οι περισσότεροι συνεχίζουν τη ζωή τους σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Η συνεχής έκθεση στον πόνο φαίνεται πως έχει κάνει την κοινωνία πιο αδιάφορη και λιγότερο ευαίσθητη απέναντι στα προβλήματα των άλλων.
Η φτώχεια έχει γίνει μια συνηθισμένη εικόνα. Άστεγοι στους δρόμους, άνθρωποι που δυσκολεύονται να καλύψουν βασικές ανάγκες και οικογένειες που ζουν στην ανέχεια δεν προκαλούν πλέον την ίδια αντίδραση όπως παλαιότερα. Πολλοί περνούν δίπλα τους αδιάφορα, θεωρώντας αυτή την κατάσταση «φυσιολογική». Όταν η δυστυχία επαναλαμβάνεται καθημερινά, ο άνθρωπος κινδυνεύει να χάσει τη συμπόνια του.
Το ίδιο συμβαίνει και με τη βία. Ειδήσεις για εγκλήματα, επιθέσεις και κακοποιήσεις κατακλύζουν καθημερινά την τηλεόραση και το διαδίκτυο. Η βία παρουσιάζεται τόσο συχνά, ώστε πολλοί έχουν πάψει να σοκάρονται. Αντί να προβληματίζονται, αντιμετωπίζουν τέτοια γεγονότα σαν ένα ακόμα συνηθισμένο νέο της ημέρας. Έτσι, η κοινωνία συνηθίζει κάτι που δεν θα έπρεπε ποτέ να θεωρείται φυσιολογικό.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η αδιαφορία απέναντι στην αδικία και στους πολέμους. Ενώ σε διάφορα μέρη του κόσμου άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους ή αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, πολλοί περιορίζονται σε μια σύντομη αντίδραση στα κοινωνικά δίκτυα και έπειτα συνεχίζουν την καθημερινότητά τους. Ο πόνος των άλλων μοιάζει μακρινός και ξένος, ακόμα κι όταν αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Η στάση αυτή δείχνει πως η σύγχρονη κοινωνία κινδυνεύει να χάσει την ανθρωπιά της. Όταν ο άνθρωπος συνηθίζει τη δυστυχία και παύει να αντιδρά, τότε η αδιαφορία γίνεται πιο επικίνδυνη ακόμη και από την ίδια την αδικία. Μια κοινωνία χωρίς ευαισθησία μοιάζει με ζούγκλα όπου ο καθένας κοιτάζει μόνο τον εαυτό του.
Ωστόσο, υπάρχει ακόμη ελπίδα. Η ανθρωπιά διατηρείται μέσα από μικρές πράξεις αλληλεγγύης, βοήθειας και ενδιαφέροντος για τον συνάνθρωπο. Ο κόσμος δεν αλλάζει μόνο με μεγάλα λόγια, αλλά όταν οι άνθρωποι αρνούνται να συνηθίσουν το άδικο και επιλέγουν να παραμένουν ενεργοί και ευαίσθητοι απέναντι στον πόνο των άλλων.
Ας γίνουμε λοιπόν πιο ανθρώπινοι στη συμπεριφορά και στη σκέψη μας, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία με περισσότερη κατανόηση, σεβασμό και αληθινή ανθρωπιά…
Fonitisxanthis.gr