Γράφει η Ντιάνα Τσερβονίδου
Διευθύντρια Σύνταξης
Δημοσιογράφος
Οι μέρες του Πάσχα πέρασαν, τα τραπέζια άδειασαν, τα κάρβουνα έσβησαν και οι περισσότεροι επιστρέψαμε στη γνωστή μας καθημερινότητα — μαζί βέβαια με τις… γνωστές μας συνήθειες. Γιατί μπορεί η παράδοση να θέλει σαράντα ημέρες νηστείας, εγκράτειας και πνευματικής προετοιμασίας, ωστόσο φαίνεται πως για αρκετούς η νηστεία περιορίζεται αυστηρά και μόνο στο… «μενού».
Είναι πραγματικά εντυπωσιακή αυτή η επιλεκτική «πνευματικότητα». Μια πειθαρχία σχεδόν στρατιωτική όταν πρόκειται για το τι θα μπει στο πιάτο, αλλά μια αξιοσημείωτη χαλαρότητα όταν πρόκειται για το τι θα βγει από το στόμα — ή ακόμα χειρότερα, από το πληκτρολόγιο. Γιατί στη σύγχρονη εκδοχή του «πιστού», η γλώσσα μπορεί να ξεκουράζεται, αλλά τα δάχτυλα δουλεύουν υπερωρίες.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται και ο αγαπημένος μας «εκπρόσωπος του είδους». Μοναδικός, αλλά ταυτόχρονα τόσο γνώριμος στο κοινό της Ξάνθης για τις «φανφάρες» του, ώστε καθόλου τυχαία έχει χαρακτηριστεί και ως «δαίμων» του πληκτρολογίου.
Δεν ξέρω βέβαια εάν ο συγκεκριμένος τήρησε τη νηστεία με ευλάβεια, όπως τόσοι άλλοι. Το μόνο που ξέρω στα σίγουρα είναι ότι περίμενε υπομονετικά την Ανάσταση και μόλις έφτασε η Κυριακή του Πάσχα… έδωσε τον καλύτερό του εαυτό. Κατσίκι, κοκορέτσι, γέλια, χορός — πλήρες πακέτο κατάνυξης και… θερμίδων.
Και αφού χόρτασε σώμα και ψυχή (κυρίως σώμα), κάπου ανάμεσα στο τελευταίο κομμάτι και τη δεύτερη «γυροβολιά», ξύπνησε μέσα του κάτι γνώριμο. Όχι, δεν ήταν η μεταμέλεια. Ήταν το «δαιμόνιο» του πληκτρολογίου.
Γιατί αυτό το δαιμόνιο δεν κάνει διακοπές. Δεν σέβεται αργίες, ούτε Άγιες ημέρες. Περιμένει υπομονετικά τη στιγμή που θα γεμίσει το στομάχι, για να αδειάσει — με περισσή άνεση — η σκέψη προς τα έξω, όπως ακριβώς ο οχετός που ξεχειλίζει και.. όποιον πάρει ο χάρος. Και τότε αρχίζει το πραγματικό “κήρυγμα”.
Αναλύσεις επί αναλύσεων -υποτίθεται πολιτικές- αν και το μόνο που καταφέρνει είναι να εκφράζει απλώς κατηγορίες και να μοιράζει πολύχρωμες «ταμπέλες» σε όλους τους «αντιφρονούντες» ή για να είμαστε πιο ακριβοδίκαιοι, σε όλους αυτούς που δεν ευθυγραμμίζονται με τη γραμμή του politically correct.
Όποιος διαφωνεί, αυτομάτως κατατάσσεται στα «στρατόπεδα» των εχθρών, αν και φανταστικών, γιατί έχει έναν μοναδικό τρόπο να αντιλαμβάνεται και να ερμηνεύει την πραγματικότητα που τον περιβάλει από τότε ακόμα που ήταν πιο νέος. Με συνοπτικές διαδικασίες και εντυπωσιακή αυτοπεποίθηση καταδικάζει ως αλήτες, βλάκες, ηλίθιους -δηλαδή όλα τα «κοσμητικά» επίθετα που κατεξοχήν χαρακτηρίζουν τον ίδιο- όποιον έχει αντίθετη άποψη από τη δική του, γιατί, προφανώς, η αλήθεια είναι μία — και κατοικεί μόνιμα στο προφίλ του συγκεκριμένου σχολιαστή. Οι υπόλοιποι απλώς περιμένουν να «φωτιστούν» από αυτά που θα γράψει.
Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και μια υποψία… προσωπικής στρατηγικής. Γιατί δεν πρόκειται μόνο για αυθόρμητη έκφραση μιας «έμφυτης κατάστασης». Όχι. Υπάρχει ένα σχέδιο. Μια διακριτική (ή και όχι τόσο διακριτική) προσπάθεια να γίνει αρεστός «προς τα ανώτερα κλιμάκια». Να ακουστεί. Να φανεί. Να επιβραβευτεί. Σαν να πιστεύει ότι κάπου υπάρχει μια επιτροπή που μοιράζει μπόνους επιθετικότητας και παράσημα διαδικτυακής αγένειας με απώτερο σκοπό, πάντοτε, κάποια θέση εξουσίας κατά προτίμηση στο άμεσο μέλλον.
Ίσως τελικά να έχουμε παρεξηγήσει λίγο το νόημα της νηστείας. Ίσως να μην ήταν ποτέ μόνο το κρέας. Ίσως έχει να κάνει περισσότερο με την εγκράτεια εκεί που πραγματικά χρειάζεται: Στη σκέψη, στον λόγο, στην πρόθεση.
Γιατί είναι εύκολο να πεις «όχι» σε μια μπριζόλα. Πολύ πιο δύσκολο είναι να πεις «όχι» στον πειρασμό να μειώσεις ή να προσβάλεις τον άλλον.
Και κάπου εκεί βρίσκεται όλη η ουσία που — κάθε χρόνο τέτοιες μέρες — φαίνεται να μας διαφεύγει με αξιοθαύμαστη συνέπεια.
Μέχρι το επόμενο Πάσχα, λοιπόν, έχουμε χρόνο. Όχι για να ξαναμάθουμε τι τρώγεται και τι όχι, αλλά — αν τολμήσουμε — για να δοκιμάσουμε κάτι πραγματικά ριζοσπαστικό. Λίγη σιωπή εκεί που περισσεύουν οι λέξεις, και λίγη καλοσύνη εκεί που περισσεύει η κακία.
Αν και, μεταξύ μας, αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο από το να κόψεις το κρέας, ειδικά για τον «δαίμονα» του πληκτρολογίου που έχει παραδοθεί εντελώς στις ιδεοληψίες και τα πολιτικά του πάθη…