Η απώλεια ενός νέου ανθρώπου συγκλονίζει την τοπική κοινωνία και επαναφέρει στο προσκήνιο την ανάγκη για περισσότερη πρόληψη, στήριξη και ουσιαστική επικοινωνία γύρω από την ψυχική υγεία
Γράφει η Ντιάνα Τσερβονίδου
Μια νέα τραγωδία συγκλονίζει την Ξάνθη, καθώς ένας νέος άνθρωπος έφυγε από τη ζωή, προκαλώντας βαθιά θλίψη και προβληματισμό στην τοπική κοινωνία.
Οι αρμόδιες αρχές διερευνούν τις συνθήκες της υπόθεσης, ενώ οι λεπτομέρειες που αφορούν το περιστατικό δεν μπορούν και δεν πρέπει να επισκιάσουν την ουσία μιας ανθρώπινης απώλειας.
Πίσω από κάθε τέτοια είδηση υπάρχει ένας άνθρωπος, μια οικογένεια, φίλοι, συμφοιτητές, άνθρωποι που τον γνώρισαν και τώρα καλούνται να διαχειριστούν το βάρος μιας ξαφνικής και οδυνηρής απώλειας.
Για την Ξάνθη, μια πόλη με έντονη παρουσία νέων και φοιτητών, το γεγονός λειτουργεί αναπόφευκτα ως αφορμή για έναν ευρύτερο προβληματισμό.
Όταν η σιωπή κρύβει μια δύσκολη μάχη
Η ψυχική πίεση στους νέους ανθρώπους δεν είναι πάντα ορατή. Ένας άνθρωπος μπορεί να συνεχίζει κανονικά την καθημερινότητά του, να πηγαίνει στη σχολή ή στη δουλειά, να συναντά φίλους και να επικοινωνεί με τους δικούς του ανθρώπους, χωρίς κανείς να γνωρίζει τι πραγματικά συμβαίνει μέσα του.
Το άγχος, η μοναξιά, οι προσωπικές δυσκολίες, η οικονομική πίεση, η αβεβαιότητα για το μέλλον, οι απαιτήσεις των σπουδών ή της εργασίας και οι αλλαγές στη ζωή ενός νέου ανθρώπου μπορούν να δημιουργήσουν ένα ιδιαίτερα δύσκολο ψυχολογικό περιβάλλον.
Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι κάθε τραγωδία μπορεί να προβλεφθεί ή ότι υπάρχει πάντοτε ένα εμφανές σημάδι. Σημαίνει, όμως, ότι χρειάζεται να δημιουργήσουμε μια κοινωνία στην οποία το «δεν είμαι καλά» θα μπορεί να ειπωθεί χωρίς φόβο, ντροπή ή στιγματισμό.
Η Ξάνθη χρειάζεται περισσότερη συζήτηση και λιγότερη σιωπή
Σε μια πόλη όπου χιλιάδες νέοι άνθρωποι περνούν ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής τους, η ψυχική υγεία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα θέμα που αφορά μόνο τους ειδικούς.
Αφορά το πανεπιστήμιο, την οικογένεια, τις παρέες, τους χώρους εργασίας, τους φορείς της πόλης και συνολικά την τοπική κοινωνία, γιατί η πρόληψη δεν αρχίζει όταν συμβεί μια τραγωδία. Αρχίζει πολύ νωρίτερα.
Με μια ενημέρωση. Με εύκολη πρόσβαση σε υπηρεσίες ψυχολογικής υποστήριξης. Με ανθρώπους εκπαιδευμένους να αναγνωρίζουν ότι μια σημαντική αλλαγή στη συμπεριφορά κάποιου μπορεί να χρειάζεται προσοχή. Με φίλους που δεν προσπερνούν μια έκκληση για βοήθεια. Με οικογένειες που ακούν χωρίς να κρίνουν και κυρίως με μια αντίληψη που θα αντιμετωπίζει την αναζήτηση βοήθειας ως πράξη δύναμης και όχι αδυναμίας.
Οι νέοι δεν πρέπει να αισθάνονται μόνοι
Η φοιτητική ζωή συχνά παρουσιάζεται ως μια περίοδος ελευθερίας, δημιουργίας και νέων εμπειριών. Για κάποιους, όμως, μπορεί να είναι και μια περίοδος έντονης μοναξιάς.
Η απομάκρυνση από το οικογενειακό περιβάλλον, η προσπάθεια προσαρμογής σε μια νέα πόλη, οι απαιτήσεις των σπουδών και η αγωνία για το αύριο μπορούν να επιβαρύνουν έναν άνθρωπο περισσότερο απ’ όσο αντιλαμβάνονται οι γύρω του.
Γι’ αυτό και οι δομές υποστήριξης πρέπει να είναι γνωστές, προσβάσιμες και πραγματικά κοντά στους νέους. Δεν αρκεί να υπάρχουν. Οι νέοι πρέπει να γνωρίζουν ότι μπορούν να απευθυνθούν σε αυτές χωρίς φόβο και χωρίς να αισθάνονται ότι θα κριθούν…
Ντιάνα Τσερβονίδου