Χριστόδουλος Τοψίδης
Περιφερειάρχης ΑΜΘ
Στο 2ο N-ΔΕΘ Forum της naftemporiki.gr μιλήσαμε για τη νέα γεωοικονομία και τη θέση της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης σε έναν κόσμο που αλλάζει.
Η Περιφέρειά μας βρίσκεται σε ένα κομβικό σημείο, εκεί όπου συναντώνται η Ελλάδα, τα Βαλκάνια, η Μαύρη Θάλασσα και η Νοτιοανατολική Ευρώπη. Σήμερα, οι νέες διαδρομές ενέργειας και εμπορίου, οι μεγάλες ενεργειακές υποδομές, τα λιμάνια, οι οδικοί και σιδηροδρομικοί άξονες και η ενίσχυση των διασυνδέσεων με τις γειτονικές αγορές δημιουργούν μια νέα δυναμική για ολόκληρη την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη.
Μίλησα για μια Περιφέρεια που ενισχύει τον ρόλο της στον ενεργειακό χάρτη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, αναπτύσσει ένα ολοκληρωμένο δίκτυο συνδυασμένων μεταφορών και αξιοποιεί τη θέση της για να έρθει ακόμη πιο κοντά στις αγορές των Βαλκανίων, της Κεντρικής Ευρώπης και της Μαύρης Θάλασσας.
Αυτός είναι και ο δικός μας στόχος, να μετατρέψουμε το γεωγραφικό μας πλεονέκτημα σε πραγματικό αναπτυξιακό πλεονέκτημα. Σε επενδύσεις, επιχειρηματική δραστηριότητα, νέες θέσεις εργασίας, μεγαλύτερη εξωστρέφεια και περισσότερες ευκαιρίες για τον τόπο μας.
Δημήτριος Κασαπίδης
Συγγραφέας, Ιστορικός
Είναι αργά για δάκρυα, Στέλλα…
Βλέπω από χθες τις οιμωγές των διαφόρων φιλοκυβερνητικών σελίδων για την εκλογική επίδοση του AfD στη Γερμανία, σε ένα μικρό κρατίδιο, με ποσοστό 44,5%. Μπορεί οι διάφοροι ευρωλιγούρηδες να θορυβήθηκαν εδώ κι εκεί, αλλά το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο και έχει και τους δημιουργούς του, οι οποίοι συνέβαλαν σε αυτό.
Από τη μία, η Φράου Μέρκελ με την πολιτική των ανοικτών συνόρων για την προσέλευση πληθυσμού και φθηνού εργατικού δυναμικού από την Ανατολή και, από την άλλη, η μέχρι βλακείας πολιτική των Βρυξελλών, προσηλωμένη σε έναν στρεβλό δικαιωματισμό των άλλων και στην υποβάθμιση των δικαιωμάτων των πολιτών της σε θέματα ασφάλειας, επιβολής οικονομικού ελέγχου κ.λπ.
Ήταν αναμενόμενο, λοιπόν, κάποτε όλο αυτό να σκάσει και αυτό θα συνεχιστεί και στα υπόλοιπα γερμανικά κρατίδια, αλλά και στη Γαλλία, όπου οι δημοσκοπήσεις δίνουν στη Μαρί Λεπέν ένα 45%. Και, βέβαια, μετά ακολουθούμε κι εμείς, όπου και εδώ φαντάζομαι ότι θα υπάρξουν εκπλήξεις, όταν και αν προκηρυχθούν εκλογές.
Τώρα ας πούμε και μερικά πράγματα για τη Γερμανία, για να καταλάβουμε την πορεία των γεγονότων.
Μετά την ήττα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η χώρα έχασε τις αποικίες της και στερήθηκε πρώτες ύλες, μεν, αλλά συνέχιζε να αναπτύσσεται βιομηχανικά. Για την απόκτηση των πρώτων υλών εφευρέθηκε η θεωρία του «ζωτικού χώρου» και άρχισε ο καταστροφικός Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, με την προσπάθεια επέκτασης των Γερμανών προς την Ανατολή με στρατιωτικά μέσα.
Επειδή έλειπαν τα εργατικά χέρια λόγω της επιστράτευσης των Γερμανών, χρησιμοποιήθηκαν οι γυναίκες στη βιομηχανική παραγωγή, οι έγκλειστοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης, καθώς και επιστρατευμένοι πολίτες από τις κατεχόμενες χώρες, που δούλευαν στα γερμανικά εργοστάσια με καταναγκαστική εργασία.
Να θυμίσω εδώ την προσπάθεια επιστράτευσης τον Φεβρουάριο του 1943 στην Αθήνα, που απέτυχε χάρη στις ηρωικές κινητοποιήσεις του ελληνικού λαού.
Αυτά ίσχυαν τότε, αλλά, παραλλαγμένα, συνέχισαν να ισχύουν μέχρι πριν από λίγο καιρό. Σήμερα, λοιπόν, που η Γερμανία δεν είχε τη δυνατότητα μιας μιλιταριστικής επέκτασης στην Ανατολή, προσκαλούσε ανέξοδα από την Ανατολή και από ισλαμικές χώρες πληθυσμό για να εργαστεί ως βιομηχανικό εργατικό δυναμικό, ενώ το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο τα λάμβανε ειρηνικά πλέον, σε χαμηλές τιμές, μέσω αγωγών από τη Ρωσία. Έτσι, η βιομηχανική πρωτοκαθεδρία συνεχιζόταν.
Αλλά ο πόλεμος στην Ουκρανία τα άλλαξε όλα αυτά.
Η Γερμανία αναγκάστηκε, εκών άκων, να συμμορφωθεί με την πολιτική των υπόλοιπων ευρωπαίων εταίρων της στο ΝΑΤΟ. Οι πρώτες ύλες σταμάτησαν να έρχονται ή να έρχονται τόσο φθηνά πλέον, τα εργοστάσια μείωσαν την παραγωγή τους και έκλεισαν και το φάσμα της ανεργίας άρχισε να εξαπλώνεται σιγά-σιγά.
Περίσσεψε, όμως, το βιομηχανικό προλεταριάτο από την Ανατολή, το οποίο άρχισε να δημιουργεί προβλήματα στη γερμανική κοινωνία. Τα προβλήματα αυτά ριζοσπαστικοποιήθηκαν λόγω των τρομοκρατικών επιθέσεων εναντίον του Ισραήλ και του πολέμου στη Μέση Ανατολή και απέκτησαν θρησκευτική χροιά.
Και έτσι φτάσαμε στο σήμερα, με αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα.
Δεν ξέρω κατά πόσο ακροδεξιό είναι το AfD — γιατί στα ελληνικά και ευρωπαϊκά μέσα υπάρχει μια κατάχρηση του όρου — πάντως ένα κόμμα που μιλάει για σεβασμό προς το Ισραήλ, αλλά και για τις ευθύνες των Γερμανών έναντι της Ρωσίας λόγω των καταστροφών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και έχει ως ηγέτιδα μια κυρία που ζει με μια άλλη γυναίκα με σύμφωνο συμβίωσης, μάλλον ξεφεύγει από τα όρια του χαρακτηρισμού αυτού.
Αλλά και πάλι, μένει να το δούμε.
Οψόμεθα, λοιπόν.
Κώστας Ζαγναφέρης
Πρώην Αντιπεριφερειάρχης
ΕΔΩ…..
Εδώ και αρκετά χρόνια έχω χαρακτηριστεί έως και γραφικός όταν επαναλάμβανα καταγγέλλοντας τον κατήφορο της ελληνικής παιδείας.
Ένας κατήφορος που είτε θυμώνουν είτε δυσφορούν είτε “κλωτσάνε” οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ έχει αφετηρία το 1981.Αρχής γενομένης με την κατάργηση των επιθεωρητών.
Αμέσως μετά ήρθε ο νόμος ταφόπλακα της παιδείας (1268 / 82).
Ακολούθησαν όλες οι κυβερνήσεις που παρασυρόμενες από την πίεση του λαϊκισμού ποτέ δεν είδαν την παιδεία ως μία συντεταγμένη με κανόνες και πειθαρχία, υπηρεσία.
Με ουσιαστικό εκσυγχρονισμό στο πεδίο των γνώσεων.
Επί δεκαετίες με αλλεπάλληλη και συνεχή παραγωγή νέων νομοσχεδίων υπό την πίεση των γονέων των συνδικαλιστών και προ πάντων των μαθητών επένδυαν στην λούφα και την ήσσονα προσπάθεια.
Χιλιάδες χαμένες ώρες από απεργίες για ψύλλου πήδημα, κατάργηση κάθε μορφής αξιολόγησης (τόσο των μαθητών όσο και των εκπαιδευτικών), συνεχής αφαίρεση διδακτέας ύλης, απαξίωση της αριστείας, βάπτισμα σχολών μηδενικού αντικειμένου ως Πανεπιστημιακών, ανεξέλεγκτη εισαγωγή στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα χωρίς ουσιαστικά προσόντα.
Το μόνο που απασχολούσε την πλειοψηφία των καθηγητών (όπως έλεγαν σε κάθε κείμενο τους) ήταν η διαφύλαξη της δημοκρατίας εντός της σχολικής κοινότητας και η μείωση των ωρών εργασίας. Σήμερα τα αποτελέσματα αυτής της νοοτροπίας φαίνονται στην καθημερινότητα των νέων όπου ζει και βασιλεύει η ανομία. Εντός και εκτός σχολικών συγκροτημάτων.
Μεγάλη ευθύνη ευθύνη έχουν και οι γονείς. Κανένας πολίτης δεν επέλεγε κόμμα που νομοθετούσε με στόχο να δώσει όραμα στην παιδεία. Επειδή θέλει χρόνο έως να αποδώσει καρπούς.
Όλοι κρέμονταν από τα χείλη του κάθε “πολιτικού” που είχε στις εξαγγελίες του το διαχρονικό περί κατάργησης των εξετάσεων και της μη εντατικοποίησης των σπουδών (αθάνατη ελληνική γλώσσα).
Δεν χρειάζεται να έρθει η ΠΙΖΑ για να αντιληφθούμε το πρόβλημα. Μια παρακολούθηση των πρώτων μαθημάτων σε νεοεισαχθέντων μια ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ (Πράγμα που έκανα) σε γεμίζει με θλίψη και απογοήτευση για το επίπεδο των αποφοίτων Λυκείου.
Πράγμα που πολύ εύλογα έχει επισημάνει η ΜΑΡΙΑ ΕΥΘΥΜΙΟΥ λέγοντας ότι οι απόφοιτοι μαθητές δημοτικού πριν 50 χρόνια είχαν περισσότερες γνώσεις από τους απόφοιτους Λυκείου σήμερα. Και το τραγικότερο. Κανένας εκπρόσωπος της εκπαιδευτικής κοινότητας δεν απάντησε.
Με την νοοτροπία που έχει κυριεύσει την νέα γενιά μετά τόσα χρόνια ωχαδερφισμού δύσκολα θα μπορέσει κάποιος υπουργός να επαναφέρει τις αλλαγές που απαιτούνται για μια σύγχρονη παιδεία.
ΠΕΘΑΝΕ ΚΑΙ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΝΟΣ.