Η Ξανθιώτισσα καλλιτέχνις πλαισιώνει τις Γιορτές Παλιάς Πόλης με την υπέροχη φωνή της
- Η επιστροφή στην Ξάνθη
Νίνα, στις 3 Σεπτεμβρίου δεν έρχεσαι απλώς στην Ξάνθη για μια συναυλία. Ανεβαίνεις στη σκηνή της πόλης όπου γεννήθηκες και μεγάλωσες. Όταν το συνειδητοποιείς αυτό, ποιο είναι το πρώτο συναίσθημα που σου βγαίνει;
Νίνα Μαζάνη:
Το πρώτο που σκέφτομαι είναι ότι αυτή η συναυλία έχει για μένα μια ιστορία που ξεκινάει πολύ πριν από τη μουσική. Γιατί εδώ δεν θα βρεθώ μπροστά σε ένα κοινό που με γνωρίζει μόνο ως Νίνα Μαζάνη. Εδώ υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να με θυμούνται στο σχολείο, άνθρωποι που με ήξεραν πριν υπάρξει οποιοδήποτε τραγούδι, πριν ανέβω σε οποιαδήποτε σκηνή.
Και αυτό είναι πολύ ιδιαίτερο.
Όταν ξεκινάς από έναν τόπο, πολλές φορές θεωρείς όλα αυτά τα πράγματα δεδομένα. Τους δρόμους, τους ανθρώπους, τις στιγμές. Φεύγεις και μετά από χρόνια καταλαβαίνεις πόσα πράγματα έχεις πάρει μαζί σου χωρίς καν να το ξέρεις. Οπότε στις 3 Σεπτεμβρίου νομίζω ότι θα έχω λίγο την αίσθηση πως επιστρέφω σε ένα σημείο απ’ όπου ξεκίνησαν πολλά. Μόνο που αυτή τη φορά θα έχω ένα μικρόφωνο στο χέρι και θα πρέπει να τραγουδήσω! [γελάει]
- Η μικρή Νίνα που ονειρευόταν
Αν γυρίσουμε αρκετά χρόνια πίσω, στη Νίνα που ήταν εδώ στην Ξάνθη και ονειρευόταν να ασχοληθεί με το τραγούδι, πίστευε πραγματικά ότι μια μέρα θα επέστρεφε και θα τραγουδούσε στην κεντρική σκηνή των Γιορτών Παλιάς Πόλης;
Νίνα Μαζάνη:
Όχι, δεν νομίζω ότι τολμούσα να το φανταστώ τόσο συγκεκριμένα.
Όταν είσαι μικρός και έχεις ένα όνειρο, λες «θέλω να τραγουδάω». Δεν σκέφτεσαι πού ακριβώς θα σε πάει. Δεν κάνεις σχέδιο ότι θα φύγω από την Ξάνθη, θα περάσω από όλα αυτά τα στάδια και κάποια στιγμή θα επιστρέψω εδώ για να τραγουδήσω. Απλώς αγαπάς κάτι πάρα πολύ και το κυνηγάς. Και αν έβλεπα σήμερα τη μικρή Νίνα, νομίζω ότι θα ήταν πολύ περήφανη. Αλλά μάλλον θα με ρωτούσε και «πώς έγινε αυτό;». [γελάει] Γιατί κάποια πράγματα, όταν τα ζεις, δεν καταλαβαίνεις πόσο μακριά σε έχουν πάει.
- Τι κουβαλάει μια νέα καλλιτέχνης από την Ξάνθη
Φεύγοντας από την Ξάνθη και ζώντας πια μια διαφορετική καθημερινότητα, τι είναι αυτό που κατάλαβες εκ των υστέρων ότι σου έχει αφήσει η πόλη σου; Υπάρχει κάτι στον χαρακτήρα σου ή ακόμα και στον τρόπο που τραγουδάς που πιστεύεις ότι κουβαλάει Ξάνθη;
Νίνα Μαζάνη:
Νομίζω ότι κουβαλάω πολύ έντονα την ανάγκη για το αληθινό. Η Ξάνθη για μένα συνδέεται με κάτι πολύ αυθεντικό. Με ανθρώπους που σε ξέρουν πραγματικά. Δεν μπορείς εύκολα να κρυφτείς πίσω από μια εικόνα. Και ίσως αυτό με ακολουθεί και στη μουσική μου. Μπορεί να μη θέλω πάντα να είμαι τέλεια. Θέλω να είμαι αληθινή. Και νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που τελικά το καταλαβαίνει και ο κόσμος. Όταν τραγουδάς κάτι και το πιστεύεις πραγματικά, φαίνεται.
- Από την Ιρίνα Μαζάνοβα στη Νίνα Μαζάνη γιατί αυτή η ιστορία έχει αρκετά σημεία με μπόλικη δόση χιούμορ.
Πριν σε γνωρίσει το ευρύ κοινό ως τραγουδίστρια, πολλοί σε γνώρισαν μέσα από την Ιρίνα Μαζάνοβα. Σήμερα, κοιτάζοντας αυτή τη διαδρομή, νιώθεις ότι εκείνη η viral περσόνα σε βοήθησε να ανοίξεις έναν δρόμο ή χρειάστηκε μετά να δώσεις μια μάχη για να πεις στον κόσμο: «Ωραία, γελάσαμε — τώρα ακούστε και ποια είναι πραγματικά η Νίνα»;
Νίνα Μαζάνη:
Νομίζω και τα δύο. Η Ιρίνα ήταν ένα κομμάτι της δημιουργικότητάς μου και την αγάπησα πάρα πολύ. Μου έδωσε την ευκαιρία να επικοινωνήσω με πολύ κόσμο και να εκφραστώ με έναν τρόπο που ίσως δεν θα τολμούσα διαφορετικά. Αλλά ναι, κάποια στιγμή ήθελα να πω: «Υπάρχει και αυτό το κομμάτι μου». Γιατί η μουσική ήταν πάντα εκεί. Δεν προέκυψε επειδή έγινα γνωστή μέσα από τα social media. Η μουσική υπήρχε πριν από όλα αυτά. Οπότε δεν ένιωσα ότι έπρεπε να «σκοτώσω» την Ιρίνα για να υπάρξει η Νίνα. Ήθελα απλώς να αφήσω χώρο και στις δύο.
- Η στιγμή που κατάλαβε ότι κάτι αλλάζει
Η διαδρομή σου τα τελευταία χρόνια ήταν πολύ γρήγορη: τραγούδια, τηλεόραση, μεγάλες σκηνές, sold outεμφανίσεις και σημαντικές συνεργασίες. Υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή που είπες μέσα σου: «ΟΚ, κάτι αλλάζει πραγματικά στη ζωή μου»;
Νίνα Μαζάνη:
Νομίζω ότι δεν ήταν μία στιγμή. Ήταν πολλές μικρές στιγμές που άρχισαν να ενώνονται. Ίσως μία από τις πιο δυνατές είναι όταν βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή και ακούς τον κόσμο να τραγουδάει ένα τραγούδι σου. Γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή το τραγούδι είναι δικό σου. Το έχεις ζήσει στο στούντιο, το έχεις ακούσει χίλιες φορές. Και ξαφνικά βλέπεις ότι δεν είναι πια μόνο δικό σου. Κάποιος το έχει βάλει στο αυτοκίνητό του. Κάποιος το έχει ακούσει όταν χώρισε. Κάποιος το έχει συνδέσει με έναν άνθρωπο. Εκεί καταλαβαίνεις ότι κάτι έχει αλλάξει.
- Η φετινή περιοδεία με τον APON
Φέτος περιοδεύεις μαζί με τον APON στο «Ηχογένεια Summer Tour». Είναι ένας καλλιτέχνης με έναν αρκετά διαφορετικό ήχο από αυτόν με τον οποίο σε έχουμε συνηθίσει να συνδέουμε. Τι έχεις πάρει από αυτή τη συνεργασία και τι σου έχει κάνει μεγαλύτερη εντύπωση βλέποντας από τόσο κοντά τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνεί με το κοινό του;
Νίνα Μαζάνη:
Νομίζω ότι αυτό ακριβώς κάνει τη συνεργασία τόσο ενδιαφέρουσα για μένα. Είναι ένας διαφορετικός κόσμος, αλλά η μουσική τελικά έχει πολύ περισσότερα κοινά απ’ όσα νομίζουμε. Βλέποντας τον APON πάνω στη σκηνή, βλέπω έναν άνθρωπο που έχει πολύ ξεκάθαρη σχέση με το κοινό του. Έχει δημιουργήσει έναν δικό του κόσμο και βλέπεις παιδιά να ξέρουν κάθε λέξη, να συμμετέχουν, να αισθάνονται ότι αυτό που συμβαίνει πάνω στη σκηνή είναι και δικό τους. Και αυτό είναι κάτι που με ενδιαφέρει πάρα πολύ ως καλλιτέχνιδα.
Μπορεί να έχουμε διαφορετικές μουσικές αναφορές, αλλά ο στόχος είναι τελικά ο ίδιος: να επικοινωνήσεις κάτι με τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί σου. Και για μένα αυτή η περιοδεία είναι ένα σχολείο. Κάθε βράδυ βλέπω κάτι διαφορετικό και όλα αυτά τα παίρνω μαζί μου.
- Η νέα μουσική πραγματικότητα
Έχεις βρεθεί λοιπόν μέσα σε έναν κόσμο όπου ένα τραγούδι μπορεί να γίνει viral σε λίγες ημέρες και ένα πολύ νεανικό κοινό να γνωρίζει απ’ έξω τους στίχους του. Υπάρχει κάτι από αυτή τη νέα μουσική πραγματικότητα που θέλεις να πάρεις μαζί σου στη δική σου καλλιτεχνική πορεία;
Νίνα Μαζάνη:
Ναι. Νομίζω ότι θέλω να κρατήσω την αμεσότητα. Οι νέοι καλλιτέχνες σήμερα έχουν έναν τρόπο να επικοινωνούν με το κοινό τους πολύ πιο άμεσα. Δεν υπάρχει πάντα αυτή η απόσταση που υπήρχε παλιότερα ανάμεσα στον καλλιτέχνη και στον κόσμο. Και αυτό είναι πολύ όμορφο. Θέλω να μπορώ να κρατάω τη δική μου ταυτότητα, αλλά ταυτόχρονα να μη φοβάμαι να δοκιμάζω καινούργια πράγματα. Να μη λέω «αυτό δεν είναι για μένα επειδή δεν το έχω ξανακάνει». Νομίζω ότι αν θέλεις να εξελίσσεσαι, πρέπει να αφήνεις λίγο χώρο και στο απρόβλεπτο.
- Η «Φολέγανδρος» και η ευκαιρία του Κώστα Λειβαδά
Θέλω να σταθούμε στη «Φολέγανδρο». Γιατί πίσω από αυτό το τραγούδι δεν υπάρχει απλώς μια νέα κυκλοφορία. Υπάρχει ο Κώστας Λειβαδάς, υπάρχει ο Ελληνικός και υπάρχει μια στιγμή που άνθρωποι με μεγάλη εμπειρία στον χώρο αποφάσισαν να σου δώσουν ένα τραγούδι και να σου πουν ουσιαστικά: «Πάρε το και κάν’ το δικό σου». Πώς βίωσες αυτή την εμπιστοσύνη;
Νίνα Μαζάνη:
Νομίζω ότι τέτοιες στιγμές δεν τις θεωρείς ποτέ δεδομένες. Μπορεί να δουλεύεις πολύ, να προσπαθείς, να έχεις όνειρα και να περιμένεις την επόμενη ευκαιρία, αλλά κάποια στιγμή χρειάζεται και ένας άνθρωπος να σε κοιτάξει και να πει: «Ναι, θέλω να το κάνουμε μαζί». Και όταν αυτός ο άνθρωπος είναι ο Κώστας Λειβαδάς, καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις επιπόλαια. Το πρώτο πράγμα που ένιωσα ήταν ότι θέλω να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Να ακούσω το τραγούδι, να το καταλάβω, να βρω πού συναντιέται με εμένα και μετά να το πω όσο πιο αληθινά μπορώ. Και φυσικά, ο Ελληνικός έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο σε όλο αυτό. Γιατί για έναν καλλιτέχνη που βρίσκεται ακόμα στη διαδρομή του, το να υπάρχουν άνθρωποι που ανοίγουν μια πόρτα και σου λένε «έλα, πάμε να το κάνουμε» είναι κάτι που δεν το ξεχνάς. Και μετά, όταν βλέπεις ότι ο κόσμος αρχίζει να το ακούει, να το μοιράζεται, να το κάνει δικό του, σκέφτεσαι: «Εντάξει… κάτι όμορφο συνέβη εδώ».
- Όταν η «Φολέγανδρος» γίνεται δική της
Και ίσως το πιο ενδιαφέρον είναι ότι η «Φολέγανδρος» δεν έμεινε μέσα στα όρια ενός project. Άρχισε να ταξιδεύει, να γίνεται viral, να εμφανίζεται στα social media και να φτάνει σε ανθρώπους που μπορεί να μην ήξεραν καν τη Νίνα Μαζάνη. Όταν το βλέπεις αυτό, τι σκέφτεσαι;
Νίνα Μαζάνη:
Σκέφτομαι πόσο απρόβλεπτη είναι τελικά αυτή η δουλειά. Όταν μπήκαμε στη διαδικασία να κάνουμε το τραγούδι, δεν υπήρχε κάποιο σχέδιο του τύπου «αυτό θα γίνει viral». Υπήρχε ένα τραγούδι, ένας άνθρωπος που το έγραψε και κάποιοι άνθρωποι που πίστεψαν ότι ίσως εγώ θα μπορούσα να του δώσω τη φωνή μου. Και μετά το τραγούδι βγήκε έξω και άρχισε να κάνει το δικό του ταξίδι. Και αυτό είναι το πιο όμορφο κομμάτι. Γιατί κάποια στιγμή παύεις να έχεις τον έλεγχο. Δεν μπορείς να αποφασίσεις ποιος θα το ακούσει, ποιος θα το αγαπήσει, πού θα το βάλει στη ζωή του. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να έχεις δώσει ό,τι καλύτερο έχεις.
Και όταν μετά βλέπεις ανθρώπους να το τραγουδούν ή να το χρησιμοποιούν για να πουν τη δική τους ιστορία, λες μέσα σου: «Τελικά άξιζε που βρέθηκα σε αυτό το τραγούδι».
- Η Νίνα απέναντι στη μικρή Νίνα
Και θέλω να κλείσουμε εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν όλα. Αν την ημέρα της συναυλίας μπορούσες να έχεις απέναντί σου τη μικρή Νίνα, αυτή που ζούσε εδώ στην Ξάνθη και άρχιζε να ονειρεύεται ότι μια μέρα θα γίνει τραγουδίστρια, τι πιστεύεις ότι θα σκεφτόταν βλέποντάς σε να ανεβαίνεις στη σκηνή της πόλης της;
Νίνα Μαζάνη:
Νομίζω στην αρχή δεν θα το πίστευε. Και μετά ίσως θα με ρωτούσε: «Δηλαδή τα καταφέραμε;» Και εκεί είναι που θα της έλεγα ότι δεν ξέρω αν υπάρχει ποτέ αυτό το «τα καταφέραμε». Γιατί πάντα υπάρχουν καινούργια όνειρα. Πάντα υπάρχει κάτι που θέλεις να κάνεις, κάτι που σε φοβίζει, κάτι που δεν έχεις ακόμα καταφέρει. Αλλά θα της έλεγα κάτι άλλο: «Μη φοβάσαι τόσο πολύ. Κάνε το. Τόλμησέ το. Δεν χρειάζεται να ξέρεις από την αρχή πού θα φτάσεις. Αρκεί να κάνεις το επόμενο βήμα.» Και νομίζω ότι αυτό θα της έλεγα και σήμερα.
Άρα, στις 3 Σεπτεμβρίου, όταν ανέβεις στη σκηνή της Ξάνθης, θα ανέβει μαζί σου και εκείνο το κορίτσι;
Νίνα Μαζάνη:
Ναι. Νομίζω ότι εκείνο το κορίτσι είναι πάντα εκεί.
Απλώς τώρα… θα ανέβουμε μαζί στη σκηνή.