Θανάσης Ξυνίδης
Νομικός
Χτες το απόγευμα πραγματοποιήσαμε την έκθεση των τμημάτων ζωγραφικής!
Όλη η χρονιά ζωγραφισμένη με χρώματα, γραμμές και πολλά χαμόγελα!
Και ο κόσμος; Πολύς! Η έκθεση γέμισε φωνές, βλέμματα που στάθηκαν μπροστά στα έργα και μικρούς ζωγράφους που ήρθαν να ξαναδούν τις δημιουργίες τους και να τις παρουσιάσουν στα αγαπημένα τους πρόσωπα!
Ήταν μια ημέρα όμορφη και φωτεινή-ακριβώς όπως και τα παιδιά!
Συγχαρητήρια σε όλους τους μικρούς και μεγαλύτερους καλλιτέχνες μας, αλλά και στις δασκάλες μας, την κα Ντιάνα Σπυρίδου και την κα Βέτα Μεταξά, που με τόση αγάπη επιμελούνται τα μαθήματα ζωγραφικής του Κοινωνικού Κέντρου “ΣΤΑΥΡΟΣ ΧΑΛΙΟΡΗΣ’!
Γιαλάογλου Στέργιος
Νομικός
Γραφικότητες στην χώρα των ημιπιτσιρικάδων!
Νέο κόμμα, ελπίδα για την Δημοκρατία, λόγος παιδιού που γράφει έκθεση στην έκτη δημοτικού, πρόσωπα που σου προκαλούν θλίψη, απογοήτευση αναφορικά με την ικανότητα του κόσμου να αντιλαμβάνεται τις συνθήκες, να διαβάζει, να μεγαλώνει πολιτικά, πολιτισμικά, θεατές περίεργοι που μοιάζουν περισσότερο ως πρωταγωνιστές εκπομπής της Αννίτας Πανιά και κάποιοι που λειτουργούν ως φαντάσματα του ρωσικού σκοταδισμού και μιας καλλιτεχνικής υποκουλτούρας. Πρωταγωνίστρια μια μάνα που έχασε το παιδί της στο τραγικό δυστύχημα, αυτάρεσκη αλλά καθόλου αθώα.
Θυμάμαι τότε που σήκωνε την γροθιά για οξυγόνο. Θυμάμαι όταν κατήγγειλε με στόμφο και περισσή καταγγελτική φωνή τον Ανακριτή, την Δικαιοσύνη, όταν την καλούσαν οι ηγεσίες των δικηγορικών συλλόγων να μιλήσει για το κράτος δικαίου, όταν πήγαινε στις Βρυξέλλες καλεσμένη του ανόητου και φανατικού Αρβανίτη για να μας διασύρει στην Ευρώπη, εκμεταλλευόμενη την συστολή του κόσμου που προέτασσε την απώλεια της αλλά δεν ήθελε να βλέπει την αμετροέπεια της. Έγινε αναγνωρίσιμη με τις θεωρίες για τα ξυλόλια, τα χαμένα βαγόνια, τα μπαζώματα και την συγκάλυψη ενός δυστυχήματος που έγινε στα μάτια μας και το είδαμε χιλιάδες φορές σε επανάληψη. Απέκτησε οπαδούς σαν το Κοκοτσάκη, εμπειροτέχνες της επιστήμης της ημιμάθειας.
Βελόπουλοι, Ανδρουλακηδες, Φάμελλοι, Νατσιοι, την έβαλαν μπροστά, την χρησιμοποίησαν οι άθλιοι για να αντιπολιτευτούν με γελοίες θεωρίες ερωτημάτων μηδενικής βασιμότητας ενώ η Κωνσταντοπούλου την έβαλε προωθητική δύναμη στην εκτόξευση του ιδιόκτητου κόμματος της. Όλοι συνένοχοι στην διογκωμένη έπαρση και αλαζονεία της, έλκονταν από την δημοφιλία της. Τα μέσα την εκτόξευσαν.
Κάποιοι από το πλήθος συγχέουν την μάνα με την πολιτικό, δεν βλέπουν τις γραμμές που την ορίζουν, συμπαθούν το πρόσωπο, το θράσος που προβάλλει για να καλύψει το κενό στην γνώση και την αξιοπιστία, ενώ ένας φανατικός ρωσόφιλος την εκμεταλλεύεται για να περάσει υπόγεια την ανατρεπτική για την χώρα προπαγάνδα του.
Μπορεί η συγκέντρωση να έμοιαζε παιδική χαρά, αλλά όσο φαιδρή και συνάμα καταθλιπτική κατέληξε, εν τούτοις μας θύμισε ότι εκεί έξω έχουμε πολύ κόσμο που δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν διαβάζει, δεν αξιολογεί, δεν μαθαίνει, δεν αντιλαμβάνεται και καταλήγει να ψάχνει για Μπουμπουλίνες, εν μέσω τρικυμίας από την παραπληροφόρηση. Η παράσταση είχε και ηθοποιό, είχε και δημοσιογράφο, είχε και κατάδικο πρώην νομάρχη. Το 2015 στο δημοψήφισμα αναμετρηθήκαμε με κάποιους ημιπιτσιρικάδες που έπαιξαν τη χώρα στα ζάρια και χάσαμε 100 δις. Το 2027 θα αναμετρηθούμε με την υπερχειλίζουσα σαχλαμάρα και με την λογική. Τι θα χάσουμε; Θα δείξει.
Κώστας Ζαγναφέρης
Πρώην Αντιπεριφερειάρχης
Ακούγοντας το ανδρείκελο της ΜΟΣΧΑΣ, ΘΑΝ. ΑΥΓΕΡΙΝΟ μόνο το αίσθημα της ανατριχίλας διαπερνά τις σκέψεις σου.
Κλείνοντας το μάτι στα πλέον χαμηλά ένστικτα ενός ακροατηρίου καιροσκόπων και ηλιθίων μίλησε ουσιαστικά για αυτό που είναι η κεντρική ιδέα της δημιουργίας, το λένε και κόμμα, ενός εγωκεντρικού και πλήρους ναρκισσισμού ατόμου που επενδύει σε ένα προσωπικό της δράμα. Έτσι που εξελίχθηκαν τα πράγματα πολύ αμφιβάλλω στα περί προσωπικού της δράματος.
Μίλησε για ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ. Καταργώντας εν ψυχρώ την διάκριση των εξουσιών ουσιαστικά προκαθόρισε πιο πρέπει να είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Μια δίκη που την κρίνει, πριν αρχίσει, άδικη και κατευθυνόμενη.
Ο κ.κ. ΑΥΓΕΡΙΝΌΣ θέλει να εμπεδώσει στο μυαλουδάκι των χρήσιμων ηλιθίων ότι μόνο η καταδίκη των ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ, ΤΡΙΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ και ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ θα αποτελεί το επιδιωκόμενο και δίκαιο αποτέλεσμα. Αυτό θα μεταφράζεται στις πλατείες και στις οθόνες των ” βοθροκάναλων”…… ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ.
Και κάτι να έχετε στο μυαλό για πάντα που ισχύει από Στάλιν έως Χίτλερ. Όσο περισσότερο αναφέρεται κάποιος σε Δημοκρατία Δικαιοσύνη, Ισονομία, Κάθαρση κλπ τόσο επικίνδυνος είναι για όλους και ρέπει προς φασισμό. Ουσιαστικά την κοινωνία δεν πρέπει να την απασχολεί το νούμερο που θα γράψει το βράδυ των εκλογών. Αλλά γιατί βρίσκει ευήκοα ώτα.
Όλα τα άλλα μπλα, μπλα για μέτρα για την υπογεννητικότητα, την φυγή των νέων στο εξωτερικό κλπ…. απλώς έπεα πτερόεντα για συμπλήρωμα. Μας τάπαν κι άλλοι.
Ένα κείμενο που δεν αντέχει ούτε σε κριτική επιπέδου δημοτικού. Ατάκες και διαπιστώσεις εντός πολλών εισαγωγικών που μπορεί να τις ακούσεις από πολίτες και πολιτευτές της οκάς. Στα καφενεία της ορεινής Ξάνθης έως τις παρυφές του Κολωνακίου και τις ακτές της Κρήτης.
Σταύρος Βλαχόπουλος
Εκδότης
Η προσπάθεια πολιτικής επανεμφάνισης του Αλέξη Τσίπρα φαίνεται πως έχει ήδη ξεκινήσει δυναμικά, με δημόσιες παρεμβάσεις, συζητήσεις περί νέου πολιτικού φορέα και στελέχη που αναζητούν ξανά ρόλο δίπλα του. Ανάμεσα σε αυτούς και ο Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, ο οποίος δείχνει να αναζητά και εκείνος τη νέα του πολιτική στέγη ενόψει των εξελίξεων στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Όμως όσο κι αν επιχειρείται ένα πολιτικό restart, υπάρχει ένα βασικό ερώτημα που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί: πιστεύει πραγματικά κάποιος πως ο κόσμος ξέχασε τόσο εύκολα;
Γιατί δεν μιλάμε απλώς για μια περίοδο πολιτικής φθοράς ή για κάποιες αστοχίες διακυβέρνησης. Μιλάμε για μια εποχή που σημάδεψε τη χώρα, με κλειστές τράπεζες, capital controls, αβεβαιότητα, διχασμό και μια οικονομία που βρέθηκε στο χείλος της καταστροφής. Και αντί σήμερα να υπάρχει μια ειλικρινής αυτοκριτική, συνεχίζουμε να ακούμε δηλώσεις που προκαλούν ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό. Όταν ο ίδιος επιμένει πως «έπρεπε να είχε κλείσει ο ίδιος τις τράπεζες και όχι οι ξένοι», τότε εύλογα γεννάται το ερώτημα: τι ακριβώς έχει αλλάξει;
Πώς μπορεί να πείσει ξανά έναν λαό πως έχει σχέδιο για το μέλλον, όταν ακόμη και σήμερα εμφανίζεται αδιόρθωτος απέναντι στα πιο τραυματικά γεγονότα της διακυβέρνησής του;
Η πολιτική δίνει πάντα δεύτερες ευκαιρίες. Η κοινωνία όμως δεν λειτουργεί με διαγραφή μνήμης. Και όσο κάποιοι επιχειρούν να παρουσιάσουν το χθες σαν μια «παρεξήγηση της ιστορίας», τόσο περισσότερο θα θυμίζουν στους πολίτες γιατί απομακρύνθηκαν από αυτούς.
