Γράφει ο Αντγος ε.α.
Νικόλαος Φωτιάδης
Επίτιμος Υδκτής Δ’ΣΣ
Γνώρισα προ καιρόν τηλεφωνικά ένα υπέροχο άνθρωπο – επιστήμονα από την Αράχωβα, αδελφό ενός αδικοχαμένου αγαπητού συμμαθητού μου στην Σχολή Ευέλπιδων, τον Στάθη Ασημάκη.
Επιτέλους πρόσφατα συναντηθήκαμε στο αναψυκτήριο του Νομισματικού Μουσείου Αθηνών και μου πρόσφερε μεταξύ άλλων βιβλίων του κι’ ένα που έγραψε το 2016 για κάποιο σπουδαίο αγράμματο Έλληνα βοσκό από το Στεβενίκο (τώρα Αγία Τριάδα) Βοιωτίας, ο οποίος υπήρξε υπόδειγμα αγνού Πατριώτη, καλού πολίτη και προικισμένου συγγραφέα.
Ο Χρήστος Καραγιάννης (αυτό ήταν το όνομα του αγράμματου βοσκού), ο οποίος πολέμησε στο Μακεδονικό Μέτωπο τον Α’ Παγκ. Πόλεμο, στις επιχειρήσεις της Κριμαίας και στη συνέχεια στο μέτωπο της Μικράς Ασίας γεννήθηκε το 1894 από γονείς βοσκούς (Ιωάννης ο πατέρας, Παγώνα η μητέρα) και είχε τρείς αδερφές (την Χρυσούλα, την Χάϊδω και την Βασιλική).
Ο πατέρας του Καραγιάννη πέθανε τον Μάρτιο του 1913 κι ‘αυτός σε ηλικία 19 ετών ανέλαβε τα βάρη της οικογένειας. Πάντρεψε τις δύο αδερφές (την Χρυσούλα και την Χάϊδω) και συντηρούσε σαν βοσκός την μητέρα του και την μικρότερη αδερφή του Βασιλική, η οποία ήταν φυματική.
Ο Καραγιάννης δεν πήγε ποτέ σχολείο γιατί ήταν συνέχεια με τα ζώα στο μαντρί, παντρεύτηκε την Αθανασία Χειμαριώτη και απέκτησε δύο παιδιά.
Φτώχεια, αγώνα και μόχθος για τον επιούσιο, μεγάλη αγάπη για τα γράμματα έκανα τον υποδειγματικό αυτό άνθρωπο να αφοσιωθεί στην εργασία και την οικογένεια του και να μάθει μόνος του γράμματα.
Σκοπό της ζωής του έβαλε να γράψει το «Ημερολόγιο της ζωής του» για να εξιστορήσει τα βάσανα που πέρασε στο χωριό, τις ταλαιπωρίες και τους κινδύνους που αντιμετώπισε τις τρεις περιόδους που υπηρέτησε την Πατρίδα και τέλος την βοήθεια που προσέφερε στους συνανθρώπους του σαν «πρακτικός γιατρός» για πολλά χρόνια (διατηρούσε και «βιβλίο ασθενών»).
Ο εργατικός αυτός Έλληνας, ο καλός οικογενειάρχης, ο Πατριώτης πολεμιστής, αυτοδίδακτος πρώην αγράμματος, ο Θεοσεβής «καλός Σαμαρείτης» που για χρόνια γιάτρευε τους συνανθρώπους του, έγραψε το «Ημερολόγιο του» και πέθανε σε μεγάλη ηλικία.
Τι να πρωτογράψω για το υπέροχο αυτό βιβλίο που μας προσέφερε ο αγαπητός Στάθης Ασημάκης, βιβλίο που έγραψε το 2016 όταν ο συμπατριώτης του Χρήστος Χριστόπουλος του έδωσε το χειρόγραφο του «Ημερολογίου» του Χρήστου Καραγιάννη.
Με συγκίνησε το περιεχόμενο του Ημερολογίου και αναρωτήθηκα άραγε πόσοι άλλοι «Καραγιάννηδες», υπήρξαν (και υπάρχουν), οι οποίοι εργάσθηκαν τίμια, έκαναν οικογένεια, υπηρέτησαν την Πατρίδα, πιστεύουν στον Θεό, σέβονται τους Νόμους του Κράτους και ενώ έπρεπε να αποτελούν για την κοινωνία (κυρίως για τα νέα παιδιά) υποδείγματα, δεν τους γνωρίζει κανείς.
Συγχαρητήρια αγαπητέ Στάθη για το πόνημα σου αυτό, σ ’ευχαριστώ.