Σάββατο, 25 Μαΐου


Χριστόδουλος Τοψίδης

Περιφερειάρχης ΑΜΘ

Την Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου, τρείς ομάδες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα της Δομής στήριξης επιχειρηματικότητας του Επιμελητήριο Έβρου (Light Hub), παρουσίασαν τις ιδέες τους σε επενδυτές στην Αθήνα, στο DEMO DAY που διοργάνωσε το Light Hub με το Impact Hub Athens.

Μια από τις τρεις ομάδες κατάφερε να προκαλέσει επενδυτικό ενδιαφέρον και σε κλειστή συνάντηση συζήτησε της προοπτική επένδυσης και είναι σε αναμονή καθορισμού και αποδοχής των όρων της χρηματοδότησης.

Θερμά συγχαρητήρια και στις τρείς ομάδες που συμμετείχαν στο DEMO DAY και καλά αποτελέσματα στην ομάδα NEREID. Η δράση αποτελεί ένα χειροπιαστό αποτέλεσμα της δουλειάς που έχει γίνει στην δομή, με την πολύτιμη υποστήριξη των διακεκριμένων μεντόρων που σταθερά, εδώ και τρία χρόνια υποστηρίζουν και προετοιμάζουν τις ομάδες.


Κώστας Ζαγναφέρης

Πρώην Αντιπεριφερειάρχης Ξάνθης

ΑΛΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ ΑΛΛΑ ΗΘΗ….

Μια εποχή τόσο κοντινή… αλλά και τόσο μακρινή και άγνωστη στους νέους. Διανύουμε τις δεκαετίες 1950,60 και 70. Είναι η εποχή του ψυχρού πολέμου. Η χώρα έχει βγει από τον πόλεμο κατεστραμμένη με νωπές τις πληγές του εμφυλίου. Τα “μίση” και οι κοινωνικοί αποκλεισμοί στις επαρχίες της Βόρειας Ελλάδος, ειδικά των παραμεθόριων, ο κανόνας. Ο κόσμος των χωριών μουδιασμένος με διαρκή φόβο για τον κουμουνιστικό κίνδυνο από την Βουλγαρία. Υπαρκτός ή ανύπαρκτος δεν έχει σημασία. Οι κοινωνίες ζουν με αυτόν τον εφιάλτη. Όλη η ορεινή μεθόριος “σπαρμένη” από φυλάκια προκαλύψεως. Επανδρωμένα με εικοσάχρονα παιδιά, συνήθως από χωριά, που υπηρετούν την θητεία τους στην ερημιά. Δεν διαμαρτύρονται ούτε νιώθουν ότι κάνουν αγγαρεία. Είναι υπερήφανα γιατί θεωρούν ότι εκπληρούν το χρέος προς την πατρίδα. Επικεφαλής κάποιος ” γραμματιζούμενος” λοχίας η στην καλύτερη των περιπτώσεων δόκιμος αξιωματικός. Μια φορά την εβδομάδα έρχεται το ΡΕΟ με τις πενιχρές προμήθειες και την πολυπόθητη αλληλογραφία. Ο μοναδικός τρόπος επικοινωνίας με τον έξω κόσμο. Τις περισσότερες φορές δικαιούνται άδεια μετά εξ μήνες. Οι μοναδικές στιγμές που σπάζουν την μονοτονία οι επισκέψεις των Σχολείων. Ήταν παράδοση όλα τα Σχολεία των γειτονικών χωριών δύο, τρεις φορές τον χρόνο να τα επισκεφτούν με αρχηγό τον δάσκαλο. Ειδικά Χριστούγεννα και Πάσχα. Οι φαντάροι μας περίμεναν ως μάνα εξ ουρανού. Τσιγάρα, σοκολάτες, ξυριστικά και κονιάκ (κρυφά) τα δώρα. Σήμερα έρημα, παρατημένα, χορταριασμένα μισογκρεμισμένα χάσκουν σαν φαντάσματα. Αμφιβάλλω αν οι νέοι γνωρίζουν την ύπαρξη τους. Ούτε μπορούν να αντιληφθούν, αν πέσει στην αντίληψη τους, κάποιο απομεινάρι, τι ήταν εκεί στην ερημιά…..

Αφορμή πήρα από το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε χθες….

Πως αλλάζουν οι καιροί και τα ήθη….

O tempora o mores όπως είπε κι ο ΚΙΚΕΡΩΝ


Θανάσης Ξυνίδης

Νομικός

ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΓΑΜΟΣ, ΤΕΚΝΟΘΕΣΙΑ ΚΑΙ ΝΟΜΟΣ

Τώρα που ο περίφημος νόμος για τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών ψηφίστηκε ήρθε η ώρα να ψελλίσω και εγώ κάποιες σκέψεις μου. Ελπίζοντας να μην τα ακούσω από όλους.

Αρχικά θέλω να πω ότι χαιρετίζω την κοινοβουλευτική συμπεριφορά των βουλευτών μας. Μπορεί να είχαμε απίστευτες εικόνες κομματικών επιλογών και διάσπασης κοινοβουλευτικών ομάδων αλλά για μένα, ίσως για πρώτη φορά και σίγουρα πρώτη φορά, σε τέτοια έκταση, οι βουλευτές λειτούργησαν με τη συνείδηση και τις αρχές τους (λάθος ή σωστές δεν ενδιαφέρει) κόντρα σε κομματικές γραμμές.

Για μένα ανεξάρτητα από το γεγονός της αποδοχής ή όχι αυτού του νομοσχεδίου, πλέον Νόμου, έτσι έπρεπε πάντα και σε όλα τα θέματα να λειτουργεί η δημοκρατία μας.

Έφτανε ένα βαθιά ριζωμένο, στην ελληνική κοινωνία θέμα, να ανατρέψει την εικόνα της τηλεκατευθυνόμενου, από τα κόμματα, ψήφου των βουλευτών και να αναμένουμε όλοι αν θα ψηφιστεί ένας νόμος που σε επίπεδο κομμάτων είχε δεδηλωμένη την αποδοχή της πλειοψηφίας.

Πάμε στην ουσία, όσο πιο περιληπτικά μπορώ.

Ο Θεός ή η φύση, ανάλογα με τα πιστεύω του καθένα από εμάς, αποφάσισε ότι το ανθρώπινο είδος, σαν θηλαστικό, μπορεί να πετύχει την αναπαραγωγή του με ερωτική πράξη ανάμεσα σε αρσενικό και θηλυκό, ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα.

Άρα η τεκνοποιία απαιτούσε αρσενικό και θηλυκό άνθρωπο και εφόσον αυτό θέλει η φύση, είναι το φυσιολογικό.

Στα πρώιμα βήματα της ανθρώπινης κοινωνίας, όπως άλλωστε και σε όλα τα θηλαστικά, στις ομάδες των ανθρώπων υπήρχε το κυρίαρχο αρσενικό, που υπέτασσε τα άλλα αρσενικά, και τα θηλυκά, προκειμένου να πετύχουν αυξημένη ποιότητα γόνων, επιζητούσαν την συνεύρεση με αυτό.

Τα παιδιά ανήκαν στην κοινωνία – ομάδα, η επιβίωση τους ανήκε σε αυτήν και έτσι πορευόμασταν, οικογένεια δεν υπήρχε (πατέρας, μητέρα, παιδιά) και αυτό ήταν το φυσιολογικό.

Και Βέβαια όπως σε όλα τα θηλαστικά, η ερωτική συνεύρεση αρσενικού θηλυκού λάμβανε χώρα μόνο για την διαιώνιση του είδους και σε ειδικές περιόδους αυξημένης αναπαραγωγικότητας. Και αυτό τότε φυσιολογικό.

Όμως οι αλλαγές των συνθηκών της κάθε αγέλης θηλαστικών και η ανάγκη αυξημένης φροντίδας των παιδιών επέβαλαν την ανάγκη να υπάρχει οικογένεια, μέσα στα πλαίσια της αγέλης, έτσι το αρσενικό και το θηλυκό που τεκνοποιούσαν, αναλάμβαναν και τη φροντίδα των παιδιών, σαν ομάδα μέσα στην μεγάλη ομάδα και αυτό ήταν φυσιολογικό.

Τότε προέκυψε και η ανάγκη η οικογένεια, για να λειτουργεί ομαλά μέσα στην μεγάλη ομάδα, να υπακούει σε κανόνες συμπεριφοράς, που επέβαλαν δύο λειτουργίες, η ομάδα, δηλαδή οι νόμοι και η θρησκεία, δηλαδή κοινή ηθική λογική. Πολλές μάλιστα φορές η θρησκεία, δηλαδή η επίκληση του θείου, ήταν ο μοχλός επιβολής των νόμων. Και αυτό φυσιολογικό.

Η δημιουργία της οικογένειας, έπρεπε να γίνει γνωστή πανηγυρικά στην μεγάλη ομάδα – κοινωνία, για να μπαίνουν τα όρια των οικογενειών μεταξύ τους, οπότε και δημιουργήθηκαν σε όλες τις θρησκείες ειδικές τελετές γαμήλιες, οι γάμοι, φυσιολογικό.

Η δική μας θρησκεία μάλιστα, ακόμη και τώρα προσπαθεί να ξεχωρίσει την αναπαραγωγική διαδικασία από την ευχαρίστηση της σεξουαλικής πράξης, γι’ αυτό και επιβάλει κανόνες αποχής σε νηστείες και απαγόρευσης παρέμβασης στο αποτέλεσμα (πχ αντισύλληψη, έκτρωση) και αυτό φυσιολογικό γι’ αυτήν.

Όμως ο άνθρωπος, επειδή έχει την ικανότητα να σκέφτεται και να δημιουργεί συνεχώς νέες κοινωνικές και επιστημονικές ανακαλύψεις, είδε ότι η ερωτική συνεύρεση, δίνει και μεγάλη ευχαρίστηση, οπότε εφόσον η κοινωνία δεν διαμόρφωνε συνθήκες βολικές να μεγαλώνει κάθε οικογένεια όσα παιδιά έφερνε η φύση, αποφάσισε να παραμένει στην ευχαρίστηση και ηδονή αποκλείοντας πολλές φορές την γονιμοποίηση. Και αυτό φυσιολογικό.

Η αναζήτηση της ηδονής όμως οδήγησε σε παρεκτροπές της κανονικής (με την έννοια της αποκλειστικής τεκνοποιίας) οπότε και στο μενού εισήλθαν και διαφορετικές προσεγγίσεις, όπως η παρά φύση σεξουαλική πράξη και η πράξη μεταξύ ανθρώπων ιδίου φύλου (αρσενικό με αρσενικό, θηλυκό με θηλυκό, πάνω από δύο άτομα κοκ). Και αυτό, ως ατομική επιλογή, εφόσον γινόταν και δεν μπορούσε να σταματήσει, ως επιλογή πολλών, έγινε φυσιολογικό.

Οπότε και οι κοινωνικές πεποιθήσεις άρχισαν να χαλαρώνουν και να αλλοιώνουν την πατροπαράδοτη μορφή της οικογένειας και να ανακαλύπτουν ότι άλλαζαν οι ηθικές πατροπαράδοτες προτεραιότητες. Φυσιολογικό και αυτό.

Συμβιώσεις μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου, συμβατικές συμβιώσεις επιβίωσης, πολλαπλές συμβιώσεις, συμβιώσεις συνταξιούχων, σχέσεις που πολλές φορές και έξω και πέρα από τη σεξουαλική πράξη ή την τεκνοποιία, που νομικά καλύφθηκε και από το σύμφωνο συμβίωσης, όσον αφορά τις μεταξύ τους σχέσεις, και αυτό πλέον έγινε φυσιολογικό.

Όλα ως εδώ καλά, και όχι τρομακτικά, για κάποια τμήματα της σύγχρονης κοινωνίας, αφού υπήρχε το απόρθητο τείχος, της τεκνοποιίας μόνο μεταξύ άντρα και γυναίκας.

Εδώ να πούμε ότι μέχρι σήμερα το θέμα της υιοθεσίας είχε τα εξής στοιχεία:

α) ήταν μια λύση για ζευγάρια που δεν μπορούσαν να τεκνοποιήσουν, αρχικά να εξασφαλίσουν διαδοχή στην περιουσία, αρχικά μόνο αγοριών, εφόσον δεν είχαν δικαιώματα τα κορίτσια (εξ ου και ο όρος υιοθεσία) και στη συνέχεια αγοριών και κοριτσιών, οπότε θα πρέπει να μιλάμε για τεκνοθεσία (μάλλον, δεν είναι απόλυτα σίγουρος).

β) ήταν μια λύση στη κοινωνία να εξασφαλίσει την επιβίωση των ορφανών ή των παιδιών σε εγκατάλειψη.

Φυσιολογικό.

Και εδώ όμως ο άνθρωπος προσάρμοσε την κοινωνική αυτή ανάγκη, στη βολή του.

Έτσι άρχισε το εμπόριο παιδιών από οικογένειες, (με χαλαρά οικογενειακά πρέπει και αυξημένες ανάγκες) ή η αθέατη παρένθετη εγκυμοσύνη που έναντι χρηματικού ποσού η παρένθετη μητέρα έμπαινε στο μαιευτήριο με ταυτόχρονη εισαγωγή της θετής μητέρας και το παιδί δηλωνόταν ως φυσιολογική γέννα της θετής, με το κατάλληλο χρηματικό ποσό όλα γίνονται.

Και τότε η επιστήμη έρχεται και διαταράσσει όλα τα φυσιολογικά. Λύνει την ανάγκη συνεύρεσης άντρα και γυναίκας, εξελίσσει όλη τη διαδικασία στα εργαστήρια, φέρνει σε επαφή ωάριο και σπερματοζωάριο, χωρίς να απαιτείται καν να γνωρίζουν ο ένας την άλλη και να μια πραγματικότητα έξω από αυτήν που γνώριζαν οι κοινωνίες.

Έτσι μπορεί να συλλάβει και να τεκνοποιήσει μια γυναίκα από ανώνυμο σπέρμα, από επώνυμο σπέρμα, ανεξάρτητα αν θα είναι μονογονεϊκή ή όχι οικογένεια, να λειτουργήσει σαν παρένθετη μητέρα σε οποιοδήποτε ζευγάρι (ετερόφυλο ή ομόφυλο), να διαλέξει ακόμη και τα χαρακτηριστικά του παιδιού. Φυσιολογικό σε επίπεδο φύσης; Όχι. Φυσιολογικό σε επίπεδο σύγχρονης κοινωνίας που λειτουργεί με τις σημερινές επιστημονικές ανακαλύψεις; Ναι.

Εφόσον λοιπόν η κοινωνία δεν απαγόρευσε την φυσιολογική ανατροπή αυτή και δέχθηκε τη νέα πραγματικότητα ήταν ηλίου φαεινότερο ότι ήταν θέμα χρόνου η ψήφιση νόμων, που να διευθετούν τα θέματα αυτά. Και αυτό έγινε.

Την προτεραιοποίηση του γάμου, στην επιχειρηματολογία των ένθεν καθείθεν, έναντι του νόμου, πλευρών δεν την καταλαβαίνω ειλικρινά. Γαμήλια τελετή – γάμος δεν είναι απαραίτητα ο γάμος όπως τον τελούμε εμείς οι Χριστιανοί.

Ο καθένας θα επιλέγει τη μορφή που θέλει, πχ σαν χαβανέζοι θα ανταλλάσσουν λουλουδένια στεφάνια, σαν σιντοϊστές θα ορκίζονται στους τάφους των προγόνων, ότι θέλει ο καθένας, αλλά σίγουρα δεν θα τελούν γάμους με την χριστιανική ορθόδοξη θρησκεία, και αυτό το βρίσκω φυσιολογικό.

Σίγουρα όμως δεν είναι φυσιολογικό να απαιτούμε από την Ορθόδοξη Εκκλησία να αποδεχθεί ως γάμο οποιαδήποτε τέτοια τελετή και βεβαίως δεν θα τον τελεί, εφόσον για τη θρησκεία μας ο γάμος είναι μυστήριο, υπακούει στους κανόνες της θρησκείας μας και απαιτεί προϋπόθεση άντρα και γυναίκας για να ευλογηθεί η οικογένεια που θα σχηματίσουν. Γι’ αυτό και βρίσκω άτοπο, αν όχι κακεντρεχές το μήνυμα γνωστού ακτιβιστή ομοφυλόφιλου «η πόλις εάλω», μόλις ψηφίστηκε ο νόμος, στοχεύοντας κατά τη γνώμη μου στη βυζαντινή θρησκευτική μας παράδοση.

Τέλος κάποια λόγια για την τεκνοθεσία. Διάβασα το κείμενο που ψηφίστηκε. Αφήνει έξω από τη ρύθμιση, θεωρώ, το θέμα της τεκνοθεσίας.

Ότι και να γίνει στο μέλλον νομίζω ότι εκείνο που προέχει είναι ο ολοκληρωμένος κοινωνικός και ψυχολογικός έλεγχος όλων όσων ενδιαφέρονται να αποκτήσουν παιδί, σε ομόφυλες, ετερόφυλες, μονογονεϊκές οικογένειες, όπως προβλέπει η διαδικασία και θα έπρεπε να γίνεται, για την υιοθεσία σήμερα.

Και εδώ να σας πω ότι όσες φορές ήρθα σε επαφή με διαδικασίες υιοθεσίας παιδιών που έχουν εγκαταλείψει οι γονείς τους ή ορφανά, από χώρες της Άπω Ανατολής ή της Αφρικής, εντυπωσιάστηκα από τον εξαντλητικό και ολοκληρωμένο έλεγχο των υποψήφιων θετών γονιών. Σε χώρες που καίγονται να εξασφαλίσουν την επιβίωση των παιδιών αυτών.

Το θέμα του ελέγχου δεν το θέτω μόνο για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Έχω γνωρίσει φρικτούς γονείς ετερόφυλων ζευγαριών. Όπως και δεν θεωρώ ότι η ανατροφή ενός παιδιού από ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι θα το μετατρέψει απαραίτητα σε ομοφυλόφιλο. Αν ήταν έτσι τότε κανένα παιδί ετερόφυλου ζευγαριού δεν θα γινόταν ομοφυλόφιλο άτομο.

Τελικό συμπέρασμα, η εξέλιξη του ανθρώπου κοινωνικά και επιστημονικά, δημιουργεί νέες συνθήκες συμβίωσης και είτε μας αρέσει είτε όχι είναι το μέλλον που έρχεται και δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε.

Share.
Exit mobile version